Wtedy przyszedł Jezus z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest. Lecz Jan powstrzymywał Go mówiąc:

- To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?

Jezus mu odpowiedział:

- Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe.

Wtedy Mu ustąpił. A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły się nad Nim niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego nad Niego. A oto głos z nieba mówił:

- Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.

Ewangelista Mateusz przedstawia nam obraz chrztu Jezusa. To wydarzenie jest nie tylko wyrazem Jego solidarności z grzesznikami, ale wpisuje się w ciąg wydarzeń zbawczych, które są objawieniami danymi przez Boga, które odkrywają dla oczu wiary prawdę o Jego umiłowanym Synu, który stoi teraz w wodach Jordanu jako Sługa Pański, którego Bóg posyła na świat z misją odkupienia ludzkości. To właśnie w Jezusie wypełnią się wszystkie obietnice dane Izraelowi i wszystkim ludziom: On przyniesie zbawienie całemu światu!

Chrzest Jezusa jest z Jego strony przyjęciem i zapoczątkowaniem Jego posłania Cierpiącego Sługi. Jezus pozwala zaliczyć się do grzeszników. Jest już „Barankiem Bożym, który gładzi grzech świata” (J1, 29): uprzedza już „chrzest” swojej krwawej śmierci; przychodzi już „wypełnić wszystko, co sprawiedliwe” (Mt 3, 15), to znaczy poddaje się całkowicie woli swego Ojca. Jezus z miłości przyjmuje ten chrzest śmierci na odpuszczenie grzechów. Na to przyjęcie odpowiada głos Ojca, który upodobał sobie w Synu. Duch, którego Jezus posiada w pełni od chwili swego poczęcia, przychodzi „spocząć” na Nim (J1, 32-33). Jezus będzie Jego źródłem dla całej ludzkości. Przy Jego chrzcie „otworzyły… się niebiosa” (Mt3, 16), które zamknął grzech Adama; wody zostają uświęcone przez zstąpienie Jezusa i Ducha – jest to zapowiedź nowego stworzenia (KKK 535).

Przez chrzest chrześcijanin zostaje sakramentalnie upodobniony do Chrystusa, który w swoim chrzcie uprzedza swoją śmierć i zmartwychwstanie; powinien on wejść w tę tajemnicę pokornego uniżenia się i skruchy, zstąpić do wody z Jezusem, aby wyjść z niej razem z Nim, odrodzić się z wody i Ducha, aby w Synu stać się umiłowanym synem Ojca i „wkroczyć w nowe  życie” (Rz 6, 4):

     Mamy pogrzebać się z Chrystusem przez chrzest, by z Nim zmartwychwstać;

     zstąpmy z Nim, abyśmy z Nim zostali wyniesieni; wznieśmy się z Nim w górę,

    abyśmy z Nim dostąpili chwały (św. Grzegorz z Nazjanzu, Orationes).

    Wszystko co dokonało się w Chrystusie, pozwala nam poznać, że po Jego kąpieli

    w wodzie Duch Święty z nieba unosi się nad wodami, a przybrani przez głos Ojca, stajemy się  

    synami Bożymi (św. Hilary z Poitiers, In Evangelium Matthaei; KKK 537).

Rozważając dzisiejszy tekst Ewangelii i katechizmowe prawdy trzeba z wdzięcznością dziękować naszemu Ojcu w niebie za usynowienie, którego On dokonał przez swojego Syna umiłowanego.

Każdy bowiem, kto przyjął sakrament chrztu świętego, jest umiłowanym dzieckiem Boga. Ode mnie jednak zależy jak realizuję to Boże dziecięctwo, czy jestem wierny przyrzeczeniom chrztu świętego?

Marek Stankiewicz