aktualizowano: 2018-05-05 19:06 Odsłon: 137

O nabożeństwie Majowym

Parafia św. Stanisława BM – od poniedziałku do piątku o 18.30, w sobotę o 17.30, w niedzielę o 17.00

Nabożeństwo Majowe (zwane potocznie majówką) jest w Kościele katolickim odprawiane w maju ku czci Matki Bożej. Odmawia się wówczas lub odśpiewuje Litanię Loretańską oraz modlitwę Pod Twoją obronę. Jego rodowód jest jednak znacznie wcześniejszy niż się powszechnie uważa. Gromadzenie się i śpiewanie pieśni na cześć Matki Bożej było znane już na Wschodzie w V w. W Kościele zachodnim w pierwszym tysiącleciu maj, jako miesiąc Maryi, święcono raczej sporadycznie. Dopiero na przełomie XIII i XIV w. powstał pomysł, aby miesiąc ten poświęcić Maryi. Pierwszym, który rzucił taką myśl, był król hiszpański Alfons X. Władca ów zapraszał do udziału w nabożeństwach majowych, sam często brał w nich udział i swoim poddanym zalecał gromadzenie się w porze wieczornej na modlitwy wokół figur Matki Bożej. Dominikanin bł. Henryk Suzo, uczeń Jana Eckharta i przyjaciel Jana Taulera, znanych mistyków średniowiecza wyznał, że jako chłopiec zbierał w maju kwiaty i niósł je do stóp Matki Bożej. Lubił pleść z kwiatów wieńce i kłaść je na głowę figur Bożej Rodzicielki. Matka Boża nagrodziła go za to wizją chwały, jaką odbiera od Aniołów. W roku 1549 ukazała się w Niemczech książeczka pod tytułem Maj duchowy, gdzie po raz pierwszy maj został nazwany miesiącem Maryi. W żywocie św. Filipa Nereusza czytamy, że gromadził on dziatwę przy figurach i obrazach Matki Bożej, śpiewał z nimi pieśni, zbierał kwiaty i zachęcał do składania ku Jej czci kwiatów, duchowych ofiar i wyrzeczeń. Nowicjusze dominikańscy w Fiesole (w latach 1677-1709) w maju gromadzili się przed wizerunkiem Najświętszej Maryi Panny i czcili Ją muzyką, śpiewem i składaniem duchowych wyrzeczeń. Jednakże za autora właściwych nabożeństw majowych historycznie uważa się jezuitę, o. Ansolani (1713). On to w kaplicy królewskiej w Neapolu, codziennie w maju, urządzał koncert pieśni ku czci Bożej Matki, który kończył się błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem.

Za największego apostoła nabożeństw majowych uważa się jezuitę, o. Muzzarelli. W roku 1787 wydał on broszurkę, w której propagował nabożeństwo majowe. Co więcej, rozesłał ją do wszystkich biskupów Italii. Sam w Rzymie zaprowadził to nabożeństwo w słynnym kościele zakonu Gesù, mimo, że zakon wtedy formalnie już nie istniał, zniesiony przez papieża Klemensa XIV w roku 1773. Odprawiał również nabożeństwo majowe w Paryżu, gdzie towarzyszył papieżowi Piusowi VII w podróży na koronację Napoleona Bonaparte. Pius VII nabożeństwo majowe obdarzył odpustami. Dalsze odpusty do nabożeństwa majowego – na które składa się Litania Loretańska do Najświętszej Maryi Panny, nauka kapłana oraz błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem – przypisał w 1858 r. papież Pius IX. W połowie XIX w. nabożeństwo majowe przyjęło się we wszystkich prawie krajach.

 

W Polsce pierwsze nabożeństwo majowe wprowadzili: jezuici w Tarnopolu (1838), misjonarze w Warszawie w kościele Świętego Krzyża (1852), ksiądz Golian w Krakowie (1856) i we Włocławku bp Marszewski (1859). W tym samym czasie cześć Królowej maja szerzył w Galicji poezją jezuita o. Karol Antoniewicz. Ksiądz Wincenty Buczyński (również jezuita) wydał we Lwowie pierwszą książeczkę o nabożeństwach majowych (1839). Dziesięć lat później podobną broszurę wydano we Wrocławiu (1850). Wydał ją ks. Aleksander Jełowiecki, zmartwychwstaniec. Po 30 latach nabożeństwo majowe stało się bardzo popularne i znane w całym kraju.

 

Litania Loretańska, która jest główną częścią nabożeństw majowych, powstała prawdopodobnie już w XII w. we Francji. Zebrane wezwania sławiące Maryję Pannę zatwierdził 11 czerwca 1587 r. papież Sykstus V. Swoją nazwę zawdzięcza włoskiej miejscowości Loretto, gdzie była niezwykle popularna. Ponieważ modlący się często dodawali do niej własne wezwania, w 1683 r. Święta Kongregacja Obrzędów zakazała dokonywania w tekście samowolnych zmian. Nowe wezwania posiadały aprobatę Kościoła i wynikały z rozwoju Mariologii. W Polsce jest o jedno wezwanie więcej. W okresie międzywojennym, po zatwierdzeniu przez Stolicę Apostolską uroczystości Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, za zgodą papieża Piusa XI, do litanii dołączono wezwanie Królowo Polski.

8 listopada 2014 r. Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów pozytywnie odpowiedziała na prośbę Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski, by w Litanii Loretańskiej po wezwaniu Matko łaski Bożej, mogło być dodane wezwanie Matko Miłosierdzia.

 

Niech poniższy fragment znanej powszechnie antyfony spina niejako modlitewną klamrą nasze pragnienia, dążenia i nadzieje:

„O Pani nasza, Orędowniczko nasza, Pośredniczko nasza, Pocieszycielko nasza. Z Synem swoim nas pojednaj, Synowi swojemu nas polecaj, swojemu Synowi nas oddawaj”.

Adam Szewczyk

 

aktualizowano: 2018-05-05 19:06
cofnij drukuj do góry
Wszystkich rekordów: