Jezus podążył w strony Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych stron, wołała: „Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko nękana przez złego ducha”. Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: „Odpraw ją, bo krzyczy za nami”. Lecz On odpowiedział: „Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela”. A ona przyszła, padła Mu do nóg i prosiła: „Panie, dopomóż mi”. On jednak odparł: „Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom”. A ona odrzekła: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów”. Wtedy Jezus jej odpowiedział: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz!” Od tej chwili jej córka była zdrowa.

W ubiegłą niedzielę słyszeliśmy słowa Jezusa skierowane do Piotra: „Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary? (Mt 14, 31). Dziś słyszymy słowa Pana wypowiedziane do poganki: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara, niech ci się stanie, jak chcesz”. Tam, przyszły papież, a tu kobieta kananejska, poganka. Zdumiewające jest to, że wiarę, która Go zadziwia, Jezus znajduje nie u Żydów, ale u pogan (zob. Mt 8, 5-13).

„Kobieto! Wielka jest twoja wiara! Niech wiec ci się stanie jak chcesz” Jest to zawołanie Jezusa skierowane do pogańskiej kobiety, która otrzymuje „chleb dzieci”! […]. Kobieta ta jest obrazem naszego Kościoła, który wywodzi się z pogaństwa i uczestniczy w obietnicy Abrahama dzięki wierze. Wiara działa na odległość, także pod nieobecność Jezusa (por. także Mt 8, 1-13). Takie jest nasze położenie. Po wykonaniu swojej misji w Izraelu, jest On nieobecny, ale ta sama Jego moc działa w tych, którzy pierwsi zobaczyli i uwierzyli, dalej działając w tych, którzy nie widzieli, a uwierzyli (por. J 20, 29). Tylko wiara daje przystęp do „chleba dzieci”, tak w Izraelu, jak i wśród pogan, tak dla tych, co widzieli, jak i dla tych, co nie widzieli.

We fragmencie tym podkreślona jest granica historycznej misji Jezusa, przeznaczonej dla Izraela, pierwszego dziedzica obietnicy, która przejdzie na wszystkie ludy. Proroczym wyprzedzeniem – wraz z setnikiem – jest ta kobieta. Cała narracja jest zwięzłą i dramatyczną rozmową kobiety i Jezusa, w którą włączają się uczniowie. Zauważamy w niej trudności, na jakie natrafi przejście zbawienia na pogan, na nieczystych. Wiara otwiera wolną drogę na interwencję Boga, poza wszelkimi barierami kulturowymi i religijnymi, tak wówczas, jak i obecnie. Sam Bóg interweniuje z nieba, by pokonać opór pierwotnego Kościoła w odniesieniu do pogan (Dz 10, 9-48). […]. Rozmowa Jezusa i kobiety dotyczy „chleba dzieci” i tego, komu się on należy. Mateusz pisze dla chrześcijan-Żydów by otworzyć ich misje wśród pogan (por. Mt 28, 20). Ponadto chce publicznie pobudzić zazdrość tych dzieci, które jeszcze nie przyjęły tego chleba, którym sycą się szczenięta (poganie) dzięki swojej wierze (por. Rz 11, 14). Rozróżnienie szczenięta/dzieci jest więc zniesione przez wiarę. Już Abraham, ojciec Izraela, był poganinem, a stał się przez swoją wiarę dziedzicem obietnicy i patriarchą nowego ludu Bożego. „Ci, którzy wierzą, są błogosławieni na równi z Abrahamem”; jego synami „są tylko ci, którzy wierzą”, ponieważ on pierwszy „uwierzył Bogu i właśnie dla tego został przez Niego usprawiedliwiony” (Ga 3, 9. 7. 6).

Jezus jest Mesjaszem przyobiecanym i posłanym do Izraela. Z Izraela, który Go przyjmuje, wschodzi słońce na wszystkie ludy (Łk 2, 32), a Jego uczniowie zostaną po Nim wysłani na cały świat (Mt 28, 20). Jego misja Mesjasza skierowana do Izraela jest ich misją, obejmującą wszystkich ludzi.

Kościół został ustanowiony w pierwszym rzędzie dla Żydów, a następnie tworzyli go ci, którzy dzięki swej wierze stają się synami Abrahama, pierwszego człowieka, który zawierzył Bogu i Jego obietnicy (S. Fausti, „Wspólnota czyta Ewangelię według św. Mateusza”)

Ten fragment Ewangelii ukazuje moc i wartość wiary, która jawi się jako bezcenny skarb, dający zbawienie każdemu, kto uwierzy, że Jezus jest Panem. Pytanie: Jak wierzę? Jak wygląda moje codzienne życie? Co robię, aby moja wiara wzrastała?

Marek Stankiewicz