Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swoich uczniów: „Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?”. A oni odpowiedzieli: „Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków”. Jezus zapytał ich: A wy za kogo Mnie uważacie?” Odpowiedział Szymon Piotr: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Na to Jezus mu rzekł: „Błogosławiony jesteś Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli Opoka] i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi będzie rozwiązane w niebie”. Wtedy surowo zabronił uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem.

Misja Jezusa, który przemierzał Palestynę wzdłuż i wszerz, to głoszenie Ewangelii i cuda objawiające Jego tożsamość; misja, której zwieńczeniem będzie jego Pascha. Jak współcześni Mu ludzie odbierali Go? Co o Nim mówili? Kim dla nich był Jezus z Nazaretu? Na to pytanie odpowiada dzisiejsza perykopa ewangeliczna. Ale dla Jezusa nie opinia tłumu jest istotna, ale to, kim On jest dla swoich uczniów. Od tych, których sam wybrał i powołał domaga się odpowiedzi na fundamentalne pytanie: „A wy za kogo Mnie uważacie?”  W kontekście tego fragmentu Ewangelii można też włożyć w usta Jezusa pytanie: „Kościele, który się rodzisz, za kogo Mnie uważasz? Kim dla ciebie jestem?”. Pyta więc Jezus i tych, których wybrał i pyta mnie, który Kościół tworzę, tu i teraz.

Odpowiedź Piotra: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”, nie jest jego „zasługą”. Piotr otrzymał łaskę poznania tajemnicy Tego, którego ludzie uważali za jednego z proroków, jacy już byli w historii Izraela. Piotr, wyznając ukrytą prawdę o Jezusie, synu Maryi, jako pierwszy między równymi, wyznaje swoją wiarę w Jezusa, Syna Bożego, który jest obiecanym Mesjaszem i Zbawicielem. Tak! Tu jest coś więcej aniżeli Jonasz, aniżeli Świątynia, aniżeli Salomon! (zob. Mt 12, 38-42). Rzeczywiście. Piotr wyznaje i objawia całą prawdę o Jezusie, która jest konieczna do zbawienia. Nie doszedł do tego sam, swoim ludzkim rozumem. Wyznał tę prawdę dzięki łasce Bożej! Pan chce uczynić go Opoką, Skałą, na której zbuduje Kościół, powszechny Sakrament zbawienia. I nikt, ani nic, Kościoła zbudowanego na wierze Piotra nie zdoła zwyciężyć. I tę prawdę, że On jest Mesjaszem, Jezus surowo nakazuje zachować w tajemnicy. Dopiero po wypełnieniu swojej misji do końca, po śmierci i zmartwychwstaniu, apostołowie i cały Kościół otrzymają nakaz głoszenia Ewangelii wszystkim narodom, aż po krańce ziemi.

Znamy odpowiedź Piotra, znamy drogę Piotra, który życie swoje oddał za Jezusa, Syna Bożego umierając śmiercią męczeńską. Potwierdził to swoje wyznanie wiary spod Cezarei Filipowej przelewając krew na chwałę Pana.

Jezus i ode mnie domaga się odpowiedzi: „Za kogo Mnie uważasz?, Kim dla ciebie jestem?”.

Czy wyznanie wiary Piotra mogę uczynić swoim? Czy jestem w sercu chrześcijaninem. Czy mam świadomość, że stanowię cząstkę Kościoła i jestem powołany i posłany, aby głosić Ewangelię życiem i słowem? Co podpowiada mi moja wiara? Sporo pytań się rodzi, ale one są konieczne, aby trwać na tej drodze, którą jest Jezus, Syn Boga żywego, jedyny Zbawiciel człowieka.

Marek Stankiewicz