Ogłoszenia

"Bądźcie słoneczkami rozsiewającymi naokoło promyki ciepła, światła i Bożego szczęście." - św. Urszula Ledóchowska
czytaj więcej »

Aktualności

aktualizowano: ponad 2 tygodnie temu, 2019-10-05 Odsłon: 40

Słowo Jezusa do skamieniałych serc

„Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają” (Łk 16, 29)

XXVI Niedziela Zwykła

Opowiadanie o bogaczu i Łazarzu to historia – parabola bez jakiegokolwiek odniesienia historycznego (Łk 16, 19-31). Przypowieść, którą Jezus kieruje do swoich słuchaczy, poucza o właściwym korzystaniu z dóbr materialnych. Składa się ona z dwóch obrazów, z których pierwszy przedstawia życie ziemskie głównych bohaterów, a drugi ich losy po śmierci. Bezimienny bogacz o kamiennym sercu, używający wszelkich rozkoszy życia doczesnego, zupełnie nie przejmował się losem leżącego u bram jego pałacu żebraka, chorego i bezsilnego z głodu tak dalece, że nie mógł nawet odpędzić psów (zwierzęta nieczyste), które lizały jego wrzody. Nie spełnił jedynego pragnienia, jakie miał głodujący i wycieńczony żebrak, który pragnął nasycić się odpadkami z jego stołu.

Ogromny kontrast istniejący między nimi za życia zostaje niejako przeniesiony na „drugi brzeg”, do wieczności, z tą jednak różnicą, że tu role się odwróciły. Żebrak zażywa rozkoszy na łonie Abrahama, a bogacz cierpi strasznie w niegasnącym ogniu potępienia i błaga Abrahama o pomoc dla siebie i braci, żyjących w domu ojca. Co robi Abraham? Ogranicza się do udzielenia jemu pouczenia (w. 25), a braciom wskazuje Prawo, jako jedyną drogę pozwalającą uniknąć wiecznej kaźni (w. 29). W przypowieści zwraca uwagę fakt, że bogacz, który opływa we wszystko, nie ma imienia, a Łazarz, żebrak, który był pozbawiony kawałka codziennego chleba, ma swoje imię.

Dzieje się tak dlatego, że Bóg nie zna wyniosłych i pysznych egoistów. Ich imiona zostały wymazane z księgi życia. To do nich odnoszą się słowa Jezusa: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść” (zob. Mt 25, 41-42). Natomiast imię Łazarz oznacza: „Bóg pomaga”. Łazarz jest figurą Jezusa, który przychodzi aby zbawić nawet tych, co zatracili swoje imię. Leżący u bramy pałacu żebrak to Bóg, który rzuca siebie u drzwi zatwardziałego serca grzesznika, aby ratować idących w ogień wieczny. Nie waha się! Wzywa  głosem miłosierdzia do nawrócenia. Jezus nie przyszedł aby sądzić, ale żeby zbawić i dlatego teraz udziela bogatym braterskiego upomnienia. Otwierając ich oczy na ubogich, pragnie otworzyć ich serca na dar Słowa przywracającego imię i godność dziecka Bożego. Trzeba dostrzec w postawie Chrystusa ogromną miłość, jaką pała Jego serce do zatwardziałych grzeszników, pławiących się w bogactwie. Miłość, która woła o opamiętanie, o zawrócenie z drogi zatracenia. Jezus jest zatroskany i o zbawienie faryzeuszy, i o zbawienie bogaczy, którzy choć żyjąc w dostatku, giną jak bydlęta. Rzuca im koło ratunkowe, wskazując na Prawo i pokazuje jak je wypełnić objawiając miłość, która zawiodła Go na krzyż.

Myślę, że gdyby ów bogacz nakarmił cierpiącego głód żebraka (Jezusa) miąższem chleba, którym w czasie uczty wycierał ociekające tłuszczem palce, dostąpiłby zbawienia. Chrystus nie rzucał słów na wiatr, ale głosił naukę ku nawróceniu skamieniałych serc. „Ta przypowieść wzywa do miłosierdzia dla ubogich i biednych, do obracania dóbr materialnych na wsparcie potrzebujących (por, Jk 2, 13) i poucza, że dla niemiłosiernych na ziemi nie będzie miłosierdzia w życiu przyszłym, suponując nadużycie dóbr materialnych przez bogacza” (przyp. do Łk 16, 19-31, BP). Jaki stąd wniosek? Św. Paweł pisze: „Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Przeto miłość jest doskonałym wypełnieniem Prawa” (Rz 13, 10).

Marek Stankiewicz

 

aktualizowano: ponad 2 tygodnie temu, 2019-10-05
Wszystkich rekordów:
Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Stanisława BM w Szczecinie
ul. Kolorowych Domów 2, 70-781 Szczecin, tel. , fax.
2013 © Wszelkie prawa zastrzeżone