Jezus opowiedział tłumom taką przypowieść: „Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko co miał, i kupił tę rolę. Dalej podobne jest królestwo niebieskie do kupca poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę , poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją”.

(Koniec krótszej perykopy)

„Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do  sieci zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili. Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Zrozumieliście to wszystko?” Odpowiedzieli Mu: „Tak”. A On rzekł do nich: „Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare”.

Trzynasty rozdział Ewangelii według św. Mateusza jest bogaty w przypowieści o królestwie niebieskim. W przypowieści o skarbie ukrytym w roli i o drogocennej perle Jezus pragnie ukazać nam rzeczywistą wartość tego królestwa. Pewien człowiek, który znalazł skarb, ukrył go ponownie. To pokazuje, że jest on człowiekiem uczciwym i chce zostać jego legalnym właścicielem. Tak bywało w historii ludzkości, że ludzie chowali swoje kosztowności także w ziemi. I tak mogło być w tym przypadku. Dla znalazcy ten skarb stał się najcenniejszy. Sprzedał więc wszystko co posiadał i kupił to pole z ukrytym skarbem. Zgodnie z prawem rzymskim, stał się jego posiadaczem. Przypowieść o drogocennej perle wyraża podobną myśl; pouczają nas one, że królestwo Boże jest wartością największą, dla której zdobycia poświęcić trzeba wszystko, co się posiada, wszelkie wartości doczesne, a nawet życie! W hierarchii wartości to królestwo niebieskie znajduje się na pierwszym miejscu. W szóstym rozdziale Mt Jezus mówi do nas: „Starajcie się najpierw o królestwo Boga i Jego sprawiedliwość” (Mt 6, 33a), a w modlitwie Ojcze nasz prośbę o przyjście królestwa Bożego stawia także na pierwszym miejscu. To pokazuje jak wielką wartością, i jak wielkim darem, jest dla człowieka udział w królestwie Boga. Dlatego mamy o nie nieustannie zabiegać, prosić i czynić wszystko, aby królestwo Boże już tu na ziemi było w nas, pośród nas, aby odniosło ostateczny triumf nad wszystkim co się sprzeciwia Bogu, aby Bóg był wszystkim we wszystkich (zob. 1 Kor 15, 28).

Jezus jest skarbem ukrytym i perłą. Każdy wcześniej czy później znajdzie go, czy to szukając jako rolnik, czy też jako kupiec. Pan, kiedy zostaje znaleziony przez tego, kto Go szuka (por. Iz 66, 6) mówi: „Oto jestem!”, dając się znaleźć nawet przez tych, co Go nie szukali (Iz 65, 1). On to jest Mądrością, która przygotowuje ucztę życia. Radość spotkania się z Nim jest siłą postanowienia, by iść za Nim (S. Fausti, „Wspólnota czyta Ewangelię według św. Mateusza”).

Iść za Nim pod prąd tego świata, iść  wzorem św. Pawła, apostoła Narodów, który spotkawszy Go w drodze do Damaszku uznał Go za dobro najwyższe: „Ale to wszystko co było dla mnie zyskiem, ze względu na Chrystusa uznałem za stratę. I owszem, nawet wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana. Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim… (Flp 3, 7-9a).

Marek Stankiewicz