Ogłoszenia

Dziś w naszej parafii gościmy ks. Jeremiego Cabuga z Kipsing w Kenii, który przybył do naszej diecezji by przeprowadzić animację misyjną w szkołach. Ks. Jeremi wygłosi Słowo Boże i podzieli się z nami doświadczeniem Kościoła misyjnego. Po Mszy świętej będzie możliwość wsparcia jego parafii dobrowolną ofiarą. 

czytaj więcej »

Kącik liturgiczny

aktualizowano: 3 dni temu, 2017-10-15 Odsłon: 33

Słownik pojęć i symboli liturgicznych

A, jak...agapa

W początkach XX w. obserwuje się renesans agap, co wiąże się z potrzebą tworzenia wspólnot wiernych (np. Grupy Schalom w Holandii). Episkopat niemiecki wydał w 1971 r. odpowiednie wskazania w tym względzie. Początek agapom dali protestanci w XVIII w., katolicy „odkryli” agapy w XX w. praktycznie i od strony badań naukowych.

Samo wyrażenie i praxis upowszechnia się po Vaticanum II, nie tylko w kręgach neokatechumenatu, ale także w parafiach, które organizują agapy z okazji Pierwszej Komunii Świętej czy innych uroczystości. Oto przybliżenie symboliki agap i orientacyjnego przebiegu dla pogłębienia przeżywania ich współcześnie.

Słowo agapa (od greckiego agape) znaczy miłość, czasownik agapan oznacza kochać. Miłość znajduje kluczowe miejsce w etyce. W Nowym Testamencie występuje aż 120 razy (agapan 130 razy). Łacińskie caritas, dilectio. Agape to zarówno miłość Boga, Jezusa Chrystusa do ludzi, jak i miłość wierzących względem Boga oraz innych ludzi. Jej źródłem jest sam Trójjedyny Bóg. Tę miłość Boga i Jezusa Chrystusa chrześcijanie winni dzielić między sobą w miłości braterskiej. Nie dziwi przeto fakt, że chrześcijanie już w czasach apostolskich organizowali spotkania braterskie (1 Kor 11, 20). Ponieważ Jezus Chrystus ustanowił Eucharystię podczas Ostatniej Wieczerzy, chrześcijanie organizowali agapy w łączności z Eucharystią, ale ten zwyczaj trwał krótko. Już w pierwszym stuleciu oddzielono agapy od Eucharystii z powodu pewnych niedogodności, o których wspomina św. Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian (11, 17-34). Agapy organizowano oddzielnie aż do IV w. Nowa organizacja kościelna po Konstantynie, instytucjonalne formy opieki nad biednymi, obszerne bazyliki, pomnożenie liczby chrześcijan doprowadziły do stopniowego zanikania braterskich posiłków. W połowie II w. Justyn (Apologia I, 65 i 67) poświadcza istnienie oddzielonych od Eucharystii uczt miłości. Klemens Aleksandryjski (Paidapagos II, 4-8) charakteryzuje je jako miłe spotkania. Z Tradycji Apostolskiej (25-29) dowiadujemy się, że agapa miała „oprawę” liturgiczną:

- zapalanie światła i dziękczynienie za światło;

- błogosławienie kielicha, chleba, który rozdawano jako eulogie, chleb egzorcyzmu dla katechumenów;

- posiłek;

- słowa umocnienia biskupa.

Tertulian (Apologetyk 39, 14 nn) podaje następujący przebieg agapy:

- modlitwa na rozpoczęcie;

- posiłek, wzajemna rozmowa;

- umycie rąk i zapalenie światła, śpiewy;

- końcowa modlitwa.

Tradycja Apostolska (Diataxesis) podaje następujący przebieg agapy: „Gdy obecny jest biskup, zapalenie lampy (diakon), pozdrowienie Pan z wami. W górę serca. Modlitwa: Dzięki Ci składamy, Panie nasz, przez Twojego Syna Jezusa Chrystusa, naszego Pana, przez którego nas oświeciłeś w objawieniu nieprzemijającego światła. Ukończyliśmy dzień, który stworzyłeś dla naszego wzmocnienia. Ponieważ nie możemy się obejść bez Twojego Dobrego wiecznego światła, chwalimy Cię i uwielbiamy przez Twojego Syna Jezusa Chrystusa, naszego Pana, przez którego, niech będzie Tobie moc i chwała z Twoim Świętym Duchem teraz i zawsze, i na wieki. Amen. Autor wspomina następnie o śpiewie psalmów i psalmu alleluja.

aktualizowano: 3 dni temu, 2017-10-15
Wszystkich rekordów:
Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Stanisława BM w Szczecinie
ul. Kolorowych Domów 2, 70-781 Szczecin, tel. , fax.
2013 © Wszelkie prawa zastrzeżone