Ogłoszenia

Dziś przeżywamy Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy, a od czwartku rozpoczynamy Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. W tym roku będziemy go przeżywać pod hasłem: „Prawica Twoja wsławiła się mocą” (Wj 15,6).
Program Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan w Szczecinie znajdziemy w gablocie.

czytaj więcej »

Kącik liturgiczny

aktualizowano: ponad 2 tygodnie temu, 2017-12-23 Odsłon: 36

Słownik pojęć i symboli liturgicznych

A, jak… adwent - R, jak… roraty

Adwent

Adwent to początek kościelnego roku liturgicznego, lecz przede wszystkim to czas oczekiwania i duchowego przygotowania się na świętowanie narodzenia Chrystusa. Sam termin adwent, który wywodzi się z łaciny, znaczy tyle co „przyjście”. Okres ten został ustanowiony w Kościele w IV wieku podczas Synodu w Saragossie (380 r.). Papież Grzegorz I Wielki (590-604) zalecił, by adwent trwał cztery tygodnie. Okres ten, jako oczekiwanie na narodzenie Zbawiciela, niemal od samego początku miał mieć radosny wydźwięk, jednocześnie jednak powinien skłaniać do refleksji i pokuty, dlatego ustalono, że kapłani będą nosić w tym okresie fioletowe szaty liturgiczne. Wyjątkiem jest III niedziela adwentu, gaudete, kiedy kapłan może włożyć szaty liturgiczne koloru różowego, mające oznaczać radość z przyjścia Chrystusa i daru odkupienia. III niedziela jest więc „niedzielą radości”. Określenie gaudete pochodzi od pierwszego słowa introitu mszy tego dnia, który w języku łacińskim brzmi tak: Gaudete in Domino semper: iterum dico, gaudete. Modestia vestra nota sit omnibus hominibus: Dominus enim prope est. Nihil solliciti sitis: sed in omni oratione petitiones vestrae innotescant apud Deum. Benedixisti Domine, terram tuam: avertisti captivitatem Jacob (Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko! O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem! Łaskawym się okazałeś, Panie, dla Twej ziemi; odmieniłeś los Jakuba – Flp 4, 4-6 i Ps 84, 2).

Adwent ma swoją specyficzną liturgię, którą podzielono na dwa okresy. Pierwszy, od początku adwentu do 16 grudnia, jest czasem szczególnego oczekiwania na przyjście Jezusa Chrystusa na końcu czasów, a drugi, trwający od 17 do 24 grudnia, jest czasem bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego.

Roraty

Zwyczajowym nabożeństwem odprawianym w tym czasie każdego dnia prócz niedzieli są tzw. roraty, czyli msza wotywna o Najświętszej Maryi Pannie. Nazwa mszy pochodzi od jej introitu, który zaczyna się od słów rorate caeli desuper (spuśćcie nam rosę niebiosa).

Charakterystycznym elementem rorat jest zapalanie świecy, zwanej roratką (świecą roratną), którą umieszcza się w pobliżu ołtarza i czyni się tak jedynie w adwencie. Roraty najczęściej odbywają się wcześnie rano, choć nierzadko, szczególnie z uwagi na dzieci i młodzież, również wieczorem.

Uczestnicy tego eucharystycznego nabożeństwa przynoszą ze sobą specjalne, zdobione lampiony, będące symbolem nadziei, albo świece zwane „roratkami”. Niekiedy są one opasane białą lub niebieską kokardą, odsyłającą do kolorów maryjnych.

Kościół zaleca również wiernym w okresie adwentu uczestnictwo w rekolekcjach adwentowych i korzystanie z sakramentu pokuty i pojednania.

Symbole i zwyczaje adwentu

- wieniec adwentowy, w formie okręgu, sporządzony jest z zielonych gałązek świerkowych lub podobnych, na których umieszcza się 4 świece, symbolizujące 4 niedziele adwentu; co niedzielę zapala się kolejną świecę; pierwsza świeca jest świecą pokoju, druga wiary, trzecia miłości, a czwarta nadziei; elementy wieńca symbolizują wspólnotę oczekującą w nadziei i radości na przyjście Pana; zielone gałązki symbolizują życie, nadzieję, świece – światło, nadchodzącą Światłość, a forma wieńca: krąg – powracający cykl życia;

- lampion adwentowy, to rodzaj lampki, wykonanej w kształcie czworoboku, którego ścianki przypominają gotyckie witraże z symbolami chrześcijańskimi lub scenami biblijnymi; wewnątrz umieszcza się świecę lub współcześnie małą żarówkę na baterię; lampiony pali się podczas pierwszej części mszy roratnej, kiedy światła w kościele są przygaszone lub w ogóle wyłączone i panuje symboliczna ciemność; lampion jest symbolem przypowieści Jezusa o roztropnych pannach, które z płonącymi lampami oczekiwały na przyjście Oblubieńca (Mt 25,1-13);

- wędrująca figura Matki Bożej to zwyczaj praktykowany w wielu polskich parafiach, a polega na przyjmowaniu figury Matki Bożej z kościoła po roratach przez to dziecko, którego serduszko z zapisanymi dobrymi uczynkami wykonanymi poprzedniego dnia zostało wylosowane przez księdza odprawiającego roraty; najczęściej dziecko i jego rodzina przyjmują figurę Matki Bożej na jeden dzień;

- świeca roratna (roratka) jest symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa – Światłość prawdziwą; w kościołach umieszcza się ją w prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej; biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka, mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny.

aktualizowano: ponad 2 tygodnie temu, 2017-12-23
Wszystkich rekordów:
Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Stanisława BM w Szczecinie
ul. Kolorowych Domów 2, 70-781 Szczecin, tel. , fax.
2013 © Wszelkie prawa zastrzeżone