Ogłoszenia

  1. Obchodzimy dziś XVIII Dzień Papieski pod hasłem Promieniowanie ojcostwa.
    Po każdej Mszy świętej zbieramy ofiary do puszek na fundusz stypendialny dla uzdolnionej młodzieży - Dzieło Nowego Tysiąclecia. Tradycyjnie w świetlicy parafialnej  rozprowadzamy  „kremówki papieskie”.  Zapraszamy na  godz. 16.00 na procesję Różańcową z naszego kościoła do figury św. Jana Pawła II przy parafii Chrystusa Dobrego Pasterza.
czytaj więcej »

Okres Narodzenia Pańskiego

aktualizowano: 2017-01-14 18:44 Odsłon: 378

Z narodzenia Pana

Tkwi w nas niezmącone przekonanie o posiadaniu rzetelnej wiedzy na temat przyjścia Jezusa na świat. 

Okoliczności owych narodzin zaczerpnięte z Ewangelii św. św. Łukasza i Mateusza są znane na tyle, by bez zająknięcia wyrecytować, jak to po zaślubinach Maryi z Józefem, „nim zamieszkali razem, stała się Ona brzemienną za sprawą Ducha Świętego” (Mt 1, 18); wspomnieć o rozterkach Józefa, chcącego oddalić Maryję potajemnie, gdyż „był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie” (Mt 1, 19); przypomnieć o anielskiej interwencji skłaniającej Józefa do weryfikacji swego stanowiska, „aby wypełniło się słowo Pańskie powiedziane przez Proroka” (Mt 1, 22); przytoczyć powód podjęcia przez Józefa decyzji o podróży z Nazaretu do Betlejem (Łk 2, 1-5); czy opisać kulminacyjny moment wydarzenia – „kiedy […] nadszedł dla Maryi czas rozwiązania” (Łk 2, 6).

Spróbujmy jednak wzbogacić swą wiedzę o dodatkowe informacje, rozbudowujące tło wydarzeń oraz stwarzające grunt do lepszego zorientowania się w kulturowej i geopolitycznej specyfice tego okresu. Zacznijmy od krótkiego rysu historycznego widzianego przez pryzmat życia i działalności charakterystycznych postaci, wzmiankowanych zaledwie w Ewangelii.

 

O Herodzie

Kiedy Rzymianie reorganizowali Środkowy Wschód w 63 r. przed Chr., Pompejusz zatwierdził nominację księcia-arcykapłana z dynastii machabejskiej imieniem Jan Hyrkan na zarządcę Galilei, Samarii, Judei i Perei. Hyrkan miał przebiegłego ministra, Idumejczyka, imieniem Antypater, który umiał zręcznie wykorzystać swoją władzę na korzyść własnej rodziny. Swoim synom, Fazaelowi i Herodowi, zapewnił kluczowe stanowiska w państwie i kiedy Antypatra zamordowano w 43 r. przed Chr, dwaj młodzi ludzie zostali ministrami na dworze Hyrkana.

Fazael padł ofiarą najazdu Partów, po zamordowaniu Juliusza Cezara, który zamierzał spacyfikować ich granice. Herod uciekł do Rzymu i zrobił tam tak dobre wrażenie na Oktawianie (przyszłym Auguście), że otrzymał zadanie odzyskania Palestyny, co udało mu się w 37 r. przed Chr. Z powodzeniem rządził jako król, wasal Rzymu, przez 34 lata. Zbudował między innymi port i bazę rzymską w Cezarei i świątynię poświęconą Augustowi w Samarii.

Jednocześnie chcąc przypodobać się Żydom, którzy nienawidzili go z powodu jego idumejskiego pochodzenia, zbudował wielką świątynię w Jerozolimie. Był znakomitym dyplomatą. Podzielił opozycję niszcząc starą arystokrację – chociaż poślubił należącą do niej księżniczkę Mariamme – i tworząc nową kastę dygnitarzy państwowych. Aby zapewnić swojemu domowi lojalność Żydów, założył proherodiańską partię żydowską „herodianów”; zorganizował aparat biurokratyczny wzorowany na modelu ptolomejskim w Egipcie i umocnił swoją władzę, utrzymując armię najemną i system twierdz (Masada).

Ryzykowne przedsięwzięcia fatalnie odbiły się na jego stosunkach rodzinnych: spiski, morderstwa i ostatecznie choroba umysłowa (paranoja). Taki był Herod, który był królem, kiedy narodził się Jezus. Jego zazdrość o „króla-rywala” i okrutna rzeź niemowląt w Betlejem zgadzają się z tym, co wiemy o jego charakterze.

 

O Kwiryniuszu

Publiusz Sulpicjusz Kwiryniusz  (ur. ok. 51 r. p. Chr., zm. 21 r.) był rzymskim dowódcą wojskowym i senatorem z czasów początku pryncypatu. Dla chrześcijan postać charakterystyczna, wzmiankowana w Ewangelii św. Łukasza w związku z narodzeniem Jezusa. W 6 r. Kwiryniusz został legatem jednej z najważniejszych prowincji imperium, Syrii. Pod koniec panowania Augusta stacjonowały tam aż cztery legiony. Archelaos, syn Heroda Wielkiego, który wtedy rządził Judeą właściwą, Idumeą i Samarią, odziedziczył po swoim ojcu przede wszystkim wady. W wyniku wielokrotnych skarg ciemiężonej ludności August postanowił zesłać Archelaosa do Wienny w południowej Galii, a jego ziemie przyłączyć wprost do sąsiedniej prowincji syryjskiej. To zadanie miał wykonać Kwiryniusz. Pierwszym posunięciem, jakie z konieczności nasuwało się w związku z opanowaniem nowych ziem, było dokonanie spisu ludności i jej majątków, jak również i prywatnego majątku Archelaosa. Było to niezbędne, ponieważ jego własność prywatna ulegała konfiskacie. Ludność zaś Judei miała odtąd podlegać (jak ludność wszystkich prowincji) rzymskiemu systemowi podatkowemu. Jednocześnie Judea otrzymała regionalnego namiestnika – pierwszym został Koponiusz. Wiadomość o przygotowaniu spisu wywołała wśród Żydów gwałtowny opór. Arcykapłan Joazar, syn Boetosa, próbował uspokoić wzburzoną ludność, jednak niezadowolenie utrzymywało się i doprowadziło do wybuchu powstania zelotów pod wodzą Judy Galilejczyka. Rewolta została stłumiona przez Rzymian. Po zakończeniu spisu ludności Kwiryniusz pozbawił godności kapłańskiej ówczesnego arcykapłana i na jego miejsce powołał Annasza, syna Setiego. Opis tego spisu przedstawił żyjący w I w. żydowski historyk Józef Flawiusz. Kwiryniusz pozostał namiestnikiem Syrii do 9 r., kiedy to wrócił do Rzymu, jako bliski towarzysz Tyberiusza.

Ewangelia św. Łukasza podaje, że Jezus narodził się za czasów panowania króla Heroda Wielkiego w Judei, podczas trwania pierwszego spisu ludności, gdy Syrią zarządzał Kwiryniusz. Większość historyków uważa, że Łukasz odnosi się do spisu z 6 r., błędnie umieszczając owo wydarzenie za życia Heroda. Część uważa, że nie pomylił się, lecz wspomniał o wcześniejszym spisie, niezanotowanym u Józefa Flawiusza. O spisie z 6 r. wspomniał natomiast w Dziejach Apostolskich, przytaczając wystąpienie faryzeusza Gamaliela (Dz 5, 37), gdy Apostołowie Piotr i Jan stanęli oskarżeni przed Sanhedrynem.

 

Narodziny Jezusa

Tylko Mateusz i Łukasz zaczynają swoje Ewangelie od narodzenia Jezusa. Ich relacje wzajemnie się uzupełniają. Opowiadanie Łukasza jest pełniejsze, wiele informacji mogła dostarczyć ewangeliście sama Maryja. Mateusz z kolei więcej uwagi w owym opisie poświęca Józefowi, jego rozterkom, decyzjom i podjętym działaniom.

Betlejem (heb. dosł. „Dom Chleba”) – miasto położone 10 km na południe od Jerozolimy i 110 km na południe od Nazaretu. Tak znajomo i dźwięcznie brzmi jego nazwa w naszych uszach. Było to rodzinne miasto Rut i Booza, tam urodził się król Dawid. Dla Jezusa nie było jednak miejsca, tylko stajnia i żłób dzielony razem ze zwierzętami. Ponadto o narodzeniu się Króla chwały dowiedziało się tylko kilku skromnych pasterzy. „Stał się ubogi” – słowa Pawła nie były przenośnią.

Być może nie warto, a może i nie wypada nawet roztrząsać szczegółów odciągających od istoty wydarzenia, skoro nie uczynili tego ewangeliści, a prawda przetrwała do dziś. Ziściły się słowa Proroka o przyjściu na świat Syna Bożego, zrodzonego z Dziewicy.

Okoliczności narodzin Jezusa, pozbawione przepychu i sensacji tak należnych z ludzkiego punktu widzenia władcy, królowi, stanowią dla chrześcijan i w ogóle dla świata nie lada zagadkę, wręcz tajemnicę. Wszak na świat w ludzkim ciele przyszedł Zbawiciel. Przyszedł, by wykonać to, do czego powołał i posłał Go Jego Ojciec.

Adam Szewczyk

aktualizowano: 2017-01-14 18:44
Wszystkich rekordów:
Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Stanisława BM w Szczecinie
ul. Kolorowych Domów 2, 70-781 Szczecin, tel. , fax.
2013 © Wszelkie prawa zastrzeżone