Ogłoszenia

Jarmark Jakubowy
20-22.07.2018
Rekolekcje przed odpustem 22 - 24.07.2018
Odpust ku czci św. Jakuba Ap 25.07 godz. 18.00

czytaj więcej »

Okres zwykły

aktualizowano: 2018-02-03 19:14 Odsłon: 78

Ja jestem światłością świata!

Święto Ofiarowania Pańskiego

Święto Ofiarowania Pańskiego było znane i uroczyście obchodzone w Jerozolimie już w IV w. Pątniczka hiszpańska Egeria, która wtedy odwiedzała miejsca święte w Palestynie, w swoim słynnym Dzienniczku podróży do Ziemi Świętej opisuje: „Czterdziesty dzień po Epifanii obchodzony jest tutaj niezmiernie uroczyście. Tego bowiem dnia procesja udaje się na Anastasis i wszyscy w niej biorą udział. Wszystko odbywa się jak zwykle z największą radością, jak na Wielkanoc. Wszyscy kapłani i biskup głoszą kazania o tych słowach Ewangelii, jak to czterdziestego dnia Józef i Maryja zanieśli Pana do świątyni, jak Go ujrzał Symeon i Anna prorokini [...]. Następnie […] odprawia się Tajemnicę (Mszę św.) i na tym kończy się nabożeństwo”.

Wśród chrześcijan wschodnich święto Ofiarowania Pańskiego było znane jako Święto Spotkania. Nazwa ta zwracała uwagę na spotkanie Jezusa Chrystusa z Jego ludem w osobach Symeona i Anny. W VI w. święto było znane już w Konstantynopolu. Pod tą samą nazwą przyjął je w VII w. Rzym. Papież Sergiusz I (…701) na uroczysty jego obchód wyznaczył dzień 2 lutego. Dopiero na przełomie X i XI w. zaczęto podkreślać inny aspekt święta - Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny. Do zmiany nazwy święta przyczynił się prawdopodobnie następujący tekst z Ewangelii św. Łukasza: „Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia, przynieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: < Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu >” (por. Łk 2, 22-23). W ten sposób zmiana nazwy „Święto Spotkania” na „Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny” nadała mu charakter maryjny, podczas gdy pierwotnie było ono świętem Pańskim.

W nowym kalendarzu liturgicznym (wydanym w 1969 r.) przywrócono pierwotną nazwę - Ofiarowanie Pańskie. Głównym akcentem tego święta, które przewija się we wszystkich tekstach i śpiewach liturgicznych, łącznie z procesją z zapalonymi świecami - nazwanymi gromnicami - jest światło. Można zapytać: jakie jest jego znaczenie? Światło świecy, które pulsuje blaskiem i ciepłem, rozprasza ciemności, daje jasność, pozwala też widzieć rzeczy takimi, jakie są naprawdę. To światło gromnicznej świecy, trzymanej w naszych rękach 2 lutego, oznacza Chrystusa – „Światłość prawdziwą” (por. J1 9). Pięknie wyraził tę prawdę sprawiedliwy i bogobojny starzec Symeon. On to uradowany zawołał: „Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twojego...” (Łk 2, 30-32). I w ten oto sposób padła odpowiedź na pytanie, kto jest zbawicielem i gdzie jest „Światłość prawdziwa”. Dla rozproszenia wątpliwości sam Chrystus wskazując siebie, mówi: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (J8,12).

Ja też zaproszony jestem do utrzymywania w sobie płomienia wiary, do zamieniania siebie samego w światło, czyli takie wprowadzenie w siebie światła wiary, żebym cały świecił. To nie ma być tylko płomień w mojej ręce, to ja mam być światłem. Całe moje życie ma zamienić się w światło tak, aby ktokolwiek na mnie patrzy wiedział, że jestem człowiekiem światłości. To jest zadanie wyznaczone dla chrześcijanina tu na ziemi – zamienić się w światło.

aktualizowano: 2018-02-03 19:14
Wszystkich rekordów:
Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Stanisława BM w Szczecinie
ul. Kolorowych Domów 2, 70-781 Szczecin, tel. , fax.
2013 © Wszelkie prawa zastrzeżone