Ogłoszenia

Zapraszamy do wspólnej modlitwy nowenną do Chrystusa Króla Wszechświata codziennie po babożeństwie wypominkowym

czytaj więcej »

Okres zwykły

aktualizowano: 2018-06-09 21:46 Odsłon: 103

Jezus panem szabatu

„To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu” (Mk 2, 27)

IX Niedziela Zwykła

Żydowski szabat stanowi ramy, wewnątrz których rozgrywa się akcja dzisiejszej Ewangelii (Mk 2, 23- 3, 6). Rangę i znaczenie tego dnia ukazuje najpierw pierwsze czytanie (Pwt 5, 12-15) liturgii słowa: Ustanowiony przez Boga jest dniem wolnym od jakiejkolwiek pracy, ma służyć spotkaniu człowieka z Bogiem, jest to dzień święty. Ewangelia przedstawia dwa obrazy. Najpierw widzimy Jezusa i Jego uczniów przechodzących w szabat pośród zbóż, którzy zrywają kłosy. Drugi obraz to uzdrowienie, jakiego dokonał Jezus w czasie szabatu. Te dwa przypadki stanowią podstawę oskarżenia uczniów i Jezusa o łamanie Prawa. Ewangelia, która na pierwszy rzut oka wydaje się prosta i zrozumiała, wcale taka nie jest. Jeżeli zaczniemy wchodzić głębiej w tekst, to nie wszystko okazuje się proste i jasne. Żeby zatem dobrze ten „szabatowy” fragment zrozumieć przytoczę interpretację, jaką podaje Biblia Poznańska: Mk 2, 23-28: „W pewien szabat, gdy Jezus przechodził wśród zbóż, uczniowie Jego zrywali kłosy (por. Mt 12, 1-8 i Łk 6, 1-5). Mk opuszcza wzmiankę o tym, że uczniowie je spożywali, co zaznacza Mt i Łk, i o tym, że czynili to z głodu. Pisze natomiast, że faryzeusze oskarżyli uczniów przed Jezusem o naruszenie szabatowego spoczynku. Niektórzy nauczyciele Pisma uważali zrywanie kłosów w szabat za formę żniwowania, a więc za pracę, i zabraniali go w szabat. Faryzeusze podzielali to zdanie. Zapatrzeni jednak w literę Prawa i zaślepieni troskliwością o jego zachowanie, nie dostrzegali faktu zaznaczonego wyraźnie przez Mt 12, 1, że uczniowie byli głodni. Jezus wytyka im to przeoczenie, odwołując się przy tym do zdarzenia z życia Dawida, który razem z towarzyszami zjadł chleby złożone na ofiarę (por. 1 Sm 21, 2-7), które wolno było spożywać tylko kapłanom. Wydarzenie to dostarczyło Jezusowi przykładu wyjaśniającego. Dawid naruszył Prawo z głodu, uczniowie postąpili tak samo i z tego samego powodu. Nikt nie potępił Dawida, a więc i uczniów nie należy potępiać.

Do konkretnego przykładu i wydarzenia aplikuje Jezus zasadę ogólną. Prawo o świątecznym spoczynku ma na celu dobro człowieka. Nie człowiek jest stworzony dla Prawa, ale Prawo dla dobra człowieka. Zasada ta ujmuje proporcje Prawo-człowiek całkiem inaczej, aniżeli czynili judaistyczni legaliści, stawiający Prawo niemal na równi z bóstwem, nie dostrzegając w ogóle człowieka. Zamykające całość zdanie: Syn Człowieczy jest również panem szabatu stwierdza i ogłasza królewskie i boskie prerogatywy Jezusa. Ustanawia On religijne prawa, wyjaśnia je, zmienia lub odwołuje. Wszystko to należy w Biblii do wyłącznej kompetencji Boga. W Starym Przymierzu Bóg jest jedynym i wyłącznym prawodawcą swojego ludu, Mojżesz i inni ustawodawcy są tylko Bożymi mandatariuszami. W Nowym Przymierzu prawodawcą jest Syn Człowieczy”.

Mając pełne wyjaśnienie pierwszej części Ewangelii z łatwością zrozumiemy postawę Jezusa wobec chorego człowieka i sprzysiężenie faryzeuszy z herodianami, aby zgładzić Chrystusa (Mk 3, 1-6).

Trzeba na kanwie tej perykopy Ewangelicznej postawić sobie samemu pytania: Jak ja świętuję chrześcijański szabat jakim jest niedziela – Dzień Pański? Bóg ustanowił ten Dzień w trosce o dobro człowieka, o jego zbawienie. Czy wykorzystuję ten czas na moje uświęcenie i oddanie czci należnej Bogu? Czy świętuję niedzielę? Nie można iść dalej, nie wprowadzając w życie wymagań jakie stawia konkretny fragment Ewangelii!

Marek Stankiewicz

aktualizowano: 2018-06-09 21:46
Wszystkich rekordów:
Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Stanisława BM w Szczecinie
ul. Kolorowych Domów 2, 70-781 Szczecin, tel. , fax.
2013 © Wszelkie prawa zastrzeżone