Od tego czasu Jezus zaczął tłumaczyć uczniom, że musi iść do Jerozolimy. Tam starsi ludu, wyżsi kapłani i nauczyciele Pisma zadadzą Mu wiele cierpień i zabiją Go, jednak trzeciego dnia zmartwychwstanie. Wtedy Piotr wziął Go na bok i stanowczo Go upominał: „Niech Cię Bóg broni! Panie, na pewno się to Tobie nie przydarzy!”. On zaś odwrócił się i rzekł do Piotra: „Odejdź za Mnie, szatanie! Przeszkadzasz Mi, bo nie myślisz po Bożemu, ale po ludzku”. Potem Jezus powiedział do uczniów: „Jeśli kto chce iść za Mną, niech się wyrzeknie samego siebie; niech weźmie swój krzyż i Mnie naśladuje. Bo kto chce ocalić swoje życie, straci je; a kto straci swoje życie z mojego powodu, znajdzie je. Jaką korzyść będzie miał człowiek, jeśli zdobędzie cały świat, ale straci swoje życie? Albo co może dać człowiek za swoje życie? Gdy więc Syn Człowieczy przybędzie, wraz ze swymi aniołami w blasku chwały swojego Ojca, wtedy odpłaci każdemu zgodnie z jego postępowaniem” (przekład filologiczny tekstu S. Faustiego).

„Odejdź za Mnie” – mówi Jezus do Piotra i do wszystkich uczniów. Ukazuje, że Chrystus nie jest taki, jak o Nim myślimy. Jego zbawienie nie polega na zaspokojeniu naszych pragnień posiadania, władania i pokazywania się, lecz na ubóstwie, służbie i pokorze. Takie jest życie tego będącego miłością Boga, przez którą „musi” przejść Syn Człowieczy, by zwyciężyć zło człowieka. […] Krzyż jest zgorszeniem dla wszystkich (1 Kor 1, 23). Przed nim nawet Piotr-Skała staje się zgorszeniem, zawadą dla samego Pana. Reakcja Piotra ma kapitalne znaczenie: ujawnia nasze oddalenie od Boga. Piotr chce dla Jezusa takiego dobra, jakie chciałby mieć dla siebie. W tym jest ludzki, bardzo ludzki, nawet diabelski. Utrzymuje, że dobro jest takim dobrem, o jakim on myśli. Będzie musiał odkryć, że dobro, jakiego Pan chce dla niego, znacznie się różni. Starcie miedzy myśleniem Boga i człowieka jest nieuniknione, ujawniające złudzenie ukryte w naszym sercu. Oblicze Syna człowieczego rozjaśnia stopniowo nasze mroki aż do odbicia blasku swojej chwały. Idąc za Nim, stajemy się jak On. Nasza droga nie jest wędrowaniem z życia ku śmierci, lecz zwycięstwem nad śmiercią, pozwalającym osiągnąć pełnię życia od zawsze upragnioną.

Piotr, mimo że otrzymał od Ojca objawienie o tożsamości Jezusa, nie pojął, kim On jest. To prawda, że Jezus jest Chrystusem i Synem Bożym, lecz prawda o Chrystusie i Bogu jest inna od pojmowanej przez niego. Jest to stałe niebezpieczeństwo doprowadzania do „oczywistości” ludzkiej również objawienia Bożego i czynienia z Jezusa wieszaka dla naszych religijnych fantazji. Zachodzi to zawsze wówczas, gdy nagość krzyża nas nie gorszy. Dalszy ciąg Ewangelii ukaże nam, kto jest rzeczywiście Chrystusem i Synem Bożym. Tajemnica Jezusa, którą Piotr ledwie co wyczuł, zostanie ogłoszona jednoznacznie dopiero na Kalwarii (Mt 27, 54). Syn Człowieczy musi iść do Jerozolimy. Tam swoimi ranami wyleczy nasze rany (por. Iz 53, 5. 6; 1 P 2, 25). Właśnie taki jest Chrystus zbawiający, Syn Boży objawiający Ojca życia.

„Męka” Pańska ujawnia prawdziwą głębię Jego i naszej tożsamości: On jest nieskończoną miłością dla nas, a my jesteśmy przez Niego nieskończenie umiłowani. Jego chwała staje się nasza chwałą. […] Jezus, Syn Człowieczy, dlatego, że ukrzyżowany, jest Zmartwychwstałym, Chrystusem Zbawicielem, Synem Boga żywego, prawdziwym obliczem człowieka i Boga.

Kościół budował się nie tylko wyznaniem wiary Piotra, ale również jego konfrontacją z Jezusem. Ciągle powinien się oczyszczać ze swojego szatańskiego sposobu pojmowania człowieka i Boga przez spotkanie/starcie ze słowem krzyża (S. Fausti, „Wspólnota czyta Ewangelię według św. Mateusza”).

Jakim ja jestem Kościołem?

Opr. Marek Stankiewicz