Ogłoszenia

III Niedziela Wielkanocna rozpoczyna przeżywanie X Tygodnia Biblijnego (od 15 do 21 kwietnia br.) przebiegającego pod hasłem: „Weźmijcie Ducha Świętego!” (J 20,22). Zachęcamy do włączania się w inicjatywy tego tygodnia podczas liturgii, spotkań i nabożeństw biblijnych. Szczegóły znajdziemy na plakatach.
    Przypominamy, że dziś o godz. 15.00 z Jasnych Błoni w Szczecinie wyruszy Marsz dla Życia pod hasłem: Piękni od poczęcia. Manifestacja w obronie życia ludzkiego przejdzie do Bazyliki Archikatedralnej.

 

czytaj więcej »

Przewodnik po Biblii

aktualizowano: 2018-03-11 00:00 Odsłon: 79

Przewodnik po Biblii - część CXLVIII i CXLIX

Powrót Żydów z wygnania. Odbudowa  świątyni.

Księga Ezdrasza

Powrót Żydów z wygnania

Księga Ezdrasza, Nehemiasza i Estery obejmują ostatnie stulecia starotestamentowej historii Żydów; są to lata ok. 538-433 przed Chr. Księga Ezdrasza jest kontynuacją 2 Księgi Kronik (2 Krn 36, 22-23 i Ezd 1, 1-3 są identyczne), która kończy się zburzeniem Jerozolimy i uprowadzeniem ludności do Babilonu przez Nabuchodonozora (587). Księgi Ezdrasza i Nehemiasza opisują trzy fazy powrotu: większa część ludności powraca z Zorobabelem w roku 538/537; druga grupa powraca z Ezdraszem 80 lat później, w 458 r. (według tradycyjnego datowania, które stwarza zasadnicze problemy; dziś uczeni umieszczają to wydarzenie raczej w 398 r.); i wreszcie ostatnia grupa powraca z Nehemiaszem w 445 r. Księga Estery obejmuje okres od odbudowy świątyni w Jerozolimie do powrotu Ezdrasza (Ezd 7, 1). W szerszej perspektywie wydarzenia historii żydowskiej przypadają na okres po podboju imperium babilońskiego, przez Cyrusa, króla Persji, w 539 r. Księgi Ezdrasza i Nehemiasza obejmują czas panowania pięciu królów perskich. Nie wiemy kto jest autorem dzieła ani kiedy zostało napisane. Kompilatorem mógł być Kronikarz. Wydaje się jednak oczywiste, że osobiste pamiętniki Ezdrasza i Nehemiasza stanowią główny trzon ksiąg noszących ich imiona.

1-2 POWRÓT ŻYDÓW Z WYGNANIA DO JEROZOLIMY

1 dekret Cyrusa

Królowie babilońscy mieli zwyczaj deportowania podbitych ludów. Ale teraz Babilon znalazł się pod władzą Persji (jak przepowiedzieli prorocy). Jednym z pierwszych posunięć Cyrusa jest repatriacja wygnanych narodów i pozwolenie im na przywrócenie ich rodzimych kultów. Do tych, którzy korzystają z tej nowej polityki, należą Żydzi. (Zob. znamienne proroctwo z drugiej części Izajasza: Iz 44, 26-28; 45, 1-3).

w. 1: Zob. komentarz do 2 Krn 36, 22-23.

w. 6: Bóg sprawił, że wygnańcy nie wracali z pustymi rękami, tak jak sprawił wcześniej, kiedy wychodzili z Egiptu (Wj 12, 35-36).

2 Lista repatriantów

Zob. też Ne 7.

Jozue (2): Jozue z Ag 1, 1.

Nehemiasz (2): nie ten, który zostanie później gubernatorem

w. 59: Genealogie były bardzo ważne. Ci, którzy nie byli w stanie wykazać się odpowiednim pochodzeniem, nie mogli zostać kapłanami.

Barzillaj (61): 2 Sm 17, 27; 19, 31nn.

w. 64: Przytoczone liczby nie dają w sumie takiego wyniku. Ta rozbieżność mogła wynikać z błędów w kopiowaniu albo interpretacji liczb.

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997)

 

Przewodnik po Biblii CXLIX

Ezd 3-6 ODBUDOWA ŚWIĄTYNI

3 Fundament

Najpierw trzeba odbudować ołtarz, tak żeby można było wznowić sprawowanie kultu i składanie ofiar zgodnie z przepisami przekazanymi przez Mojżesza (Kpł1-7). Liban znowu dostarcza drewna cedrowego do budowy (zob. 2 Krn 2). Jednak po założeniu fundamentów prace nie postępują zbyt szybko.

w. 10-11: zob. 1 Krn 25. Były dwa chóry (albo chór i solista) śpiewające na przemian.

w. 12: Starsi ludzie płakali, wspominając wspaniałość zniszczonej świątyni.

4 Wstrzymanie prac

w. 1-5, 24: Opozycji udaje się wstrzymać prace na okres 15 lat, aż do czasu wstąpienia na tron Dariusza. Wersety 6-23 przerywają chronologiczny porządek narracji, żeby przedstawić działanie opozycji aż do czasów Ezdrasza i Nehemiasza. Kością niezgody jest tutaj rekonstrukcja murów miasta (12).

Juda i Beniamin (1): wrócili przeważnie wygnańcy z Królestwa Południowego. Ich „adwersarzami” jest mieszana ludność osiedlona w kraju przez Asarhaddona, później znana jako Samarytanie.

Oprócz Boga czcili oni także „bóstwa” (2 Krl 17, 24-41).

w.7: Język aramejski był międzynarodowym językiem dyplomatycznym imperium perskiego.

Asnappar (10): aramejska wersja imienia Assurbanipal. „Krainy transeufratejskie” (na zachód od Eufratu) – piąta „satrapia” czy prowincja obejmująca całą Palestynę i Syrię.

w.23: Sytuacja opisana w Ne 1, 3.

5-6 Dokończenie odbudowy świątyni

Zachęceni przez proroków Aggeusza i Zachariasza, Żydzi podjęli przerwane prace budowlane. Tym razem próba skłonienia nowego króla Dariusza, żeby wstrzymał budowę, odniosła odwrotny skutek.

W ciągu czterech lat prace ukończono (515r.) i wierni mogli obchodzić Paschę. Dla narodu, który niedawno wyszedł z drugiej „niewoli”, musiało to mieć szczególne znaczenie.

6, 11: zwykła forma wykonywania egzekucji w Persji; było to właściwie ukrzyżowanie.

Król Aszszuru (22): to znaczy król terytorium, które kiedyś należało do Asyrii.

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997).

aktualizowano: 2018-03-11 00:00
Wszystkich rekordów:
Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Stanisława BM w Szczecinie
ul. Kolorowych Domów 2, 70-781 Szczecin, tel. , fax.
2013 © Wszelkie prawa zastrzeżone