Jezus widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:

Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.

Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie.

Mowa, którą dziś słyszymy z ust Jezusa stanowi początek Kazania na Górze, które obejmuje piąty, szósty i siódmy rozdział Ewangelii według św. Mateusza. Chrystus naucza o królestwie wskazując drogę do niego. Jezus, wypowiadając błogosławieństwa skierowane do swoich uczniów i tłumów, kreśli autoportret Tego, który przyszedł od Ojca, aby odnaleźć i zbawić to, co zginęło (Łk 19, 10).

To właśnie w Nim zawiera się pełnia błogosławieństw, które słyszymy: On jest ubogi, cichy, miłosierny, czystego serca, dający pokój, cierpiący dla sprawiedliwości. Jemu będą urągać, będą Go prześladować, oczerniać i fałszywie oskarżać. A On się na to wszystko godzi i zmierzając do Jerozolimy wypełnia, aby nasz powrót do Ojca w niebie stał się możliwy. Jezus, kierując błogosławieństwa do tych, którzy Go słuchają, ukazuje drogę do świętości, do wiecznego szczęścia w królestwie Ojca. Albowiem błogosławiony znaczy szczęśliwy, szczęśliwy na wieki! Żeby więc posiąść wieczne szczęście trzeba pójść za Jezusem i zgodzić się na bycie ubogim, miłosiernym, czystego serca, czyniącym pokój.

Trzeba zgodzić się także na cierpienie i prześladowanie, jeżeli to stanie się moim udziałem. Bo droga błogosławieństw, która prowadzi do królestwa Bożego, to po prostu pójście za Jezusem, Jego śladami. Żyjemy na tym świecie, ale do świata nie należymy, świata nie słuchamy i według wartości tego świata nie postępujemy. Naszym wzorem, nauczycielem i najwyższą wartością jest nasz Pan, Jezus Chrystus, który swoją śmiercią na krzyżu zaświadczył o miłości Boga do grzeszników.

Odpowiadając więc na tę miłość godzimy się być ubogimi, cichymi, czystego serca, czyniącymi pokój.

Pragniemy realizować w naszym doczesnym życiu te słowa naszego Pana, żeby już teraz cieszyć się i radować obiecaną nagrodą w niebie.

Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was (w. 12a). Pamiętajmy o tych słowach Pana, które stanowią niejako podsumowanie tego fragmentu Ewangelii, zachowajmy je w sercu. Pamiętajmy, że to wszystko dokonuje się przez wiarę w Jezusa. On jest pierwszym błogosławionym i błogosławiony, kto idzie za Nim!

„Nie trwóż się, nie drżyj wśród życia dróg.

Tu wszystko mija, trwa tylko Bóg.

Cierpliwość przetrwa dni ziemskich znój.

Kto Boga posiadł ma szczęścia zdrój: Bóg sam wystarcza” (św. Teresa od Jezusa, Poezje 9)

Marek Stankiewicz