Ogłoszenia

Jeżeli wdzięczność jest jedyną modlitwą, jaką odmawiasz
w ciągu swojego życia – to będzie w zupełności wystarczające. 
 - Mistrz Eckhart
czytaj więcej »

Slideshow

aktualizowano: 6 dni temu, 2019-08-17 Odsłon: 12

Wakacyjna pocztówka

Kościół św. Teresy w Wilnie, przy Ostrej Bramie

Ten charakterystyczny, barokowy kościół połączony z Ostrą Bramą zbudowany został w latach 1635 – 1650. Świątynia powstała dzięki fundacji Stefana Paca, choć starania o jej budowę notowane są wiele wcześniej, a to za sprawą karmelitów bosych, którzy przybyli do Wielkiego Księstwa w 1626 r. Wcześniej jeszcze rozpoczęli starania o uzyskanie pozwolenia na budowę domu zakonnego w Wilnie. Po wzniesieniu pierwszych zabudowań klasztornych wybudowali dzięki wsparciu finansowemu rajcy Ignacego Dubowicza w styczniu 1627 r. małą drewnianą świątynię. Duboniewicz podarował karmelitom plac położony przy Ostrej Bramie oraz fundusze na budowę świątyni. W 1632 r. dzięki fundacji wspomnianego wcześniej Stefana Paca zaczęła powstawać istniejąca do dziś świątynia. 15 sierpnia 1654 r. miała miejsce jej konsekracja, której dokonał bp Jerzy Tyszkiewicz.

Nieznani są projektanci kościoła, choć projekt fasady przypisuje się Konstantemu Tencalli. Architektura kościoła reprezentuje styl dojrzałego baroku opartego na wzorach rzymskich. Budowla bazylikowa, trójnawowa z kopułą schowaną w dachu. Obok prezbiterium znajduje się wieża, a z boku dobudowano kaplicę Pociejów (1738) oraz kaplicę Matki Bożej Dobrej Rady. Nawy boczne podzielone poprzecznymi ścianami składają się z osobnych kaplic. Fasada została wzniesiona z marmuru sprowadzonego do jego budowy ze Szwecji.

Wystrój wnętrza, projektu Jana Krzysztofa Glaubitza, pochodzi z XVIII w., gdyż pierwotne wyposażenie uległo zniszczeniu w wyniku pożaru w 1760 r. Wystrój jest jednolity, rokokowy. Na sklepieniu freski przedstawiające żywot św. Teresy. W ośmiu ołtarzach bocznych znajduje się wiele cennych malowideł autorstwa m.in. Szymona Czechowicza i Kanuta Rusieckiego.

Rok 1812 nie był dla świątyni szczęśliwy. Została ona wówczas mocno zniszczona przez wojska napoleońskie. Za udział zaś w powstaniu listopadowym władze nakazały zamknąć klasztor, choć ostatecznie wycofały się z tej decyzji. W roku 1844 świątynię decyzją władz carskich przekazano monasterowi Świętego Ducha, nie została jednak zmieniona na cerkiew. Jednak doszło wówczas do zamknięcia klasztoru i przekazania go wyznawcom prawosławia.

Po I wojnie światowej początkowo mieścił się tam żeński internat, ponownie przejęty przez katolików w 1930 r. W latach 1927 1929 kościół był remontowany, a w 1935 r. odzyskało go zgromadzenie karmelitów bosych.W 1942 r. hitlerowcy aresztowali zakonników i wywieźli ich do obozów pracy. Po wkroczeniu Armii Czerwonej w uszkodzonym klasztorze mieściły się instytucje, zakonnicy mieszkali zaś w prywatnych domach, ale w 1946 r. zmuszono ich do opuszczania ZSRR. W roku 1948 kościół przejął kler litewski.

Ciekawostka:

- po śmierci marszałka Józefa Piłsudskiego przechowywano w tej świątyni (w pierwszym filarze przy prezbiterium po prawej stronie) urnę z jego sercem, które w pierwszą rocznicę jego śmierci złożono na cmentarzu na Rossie, we wspólnym grobie u stóp matki Marszałka.

Zapraszamy do GALERII

 

aktualizowano: 6 dni temu, 2019-08-17
Wszystkich rekordów:
Parafia Rzymskokatolicka pw. św. Stanisława BM w Szczecinie
ul. Kolorowych Domów 2, 70-781 Szczecin, tel. , fax.
2013 © Wszelkie prawa zastrzeżone