aktualizowano: ponad 2 tygodnie temu, 2022-07-23 Odsłon: 90

Niosąc Jezusa na ołtarze

Zakończenie zwyczajowej oktawy Bożego Ciała

Zapraszamy do GALERII

W uroczystość narodzenia św. Jana Chrzciciela przypadło tego roku zakończenie zwyczajowej oktawy Bożego Ciała. Uroczystość Bożego Ciała przypada w pierwszy czwartek po niedzieli Trójcy Świętej. Należy do najważniejszych uroczystości Kościoła katolickiego. Dlatego przez wieki obchodzono także oktawę tej uroczystości.. Dziś nie istnieje, a jednak obchodzona jest w Kościele w Polsce.

Kiedyś oktaw było kilkanaście. Powstawały one kiedy przybywało kandydatów do chrztu i zwiększano liczbę świąt, w które ich udzielano. Między innymi było to święto (dziś uroczystość) Bożego Ciała, dlatego też istniała oktawa Bożego Ciała. Jednak posoborowa reforma liturgiczna z 1969 r. pozostawia tylko dwie. Oktawa Bożego Ciała w liturgii rzymskiej istniała do 1955 r. Dekret z 1955 r. pozostawia jedynie oktawy: Bożego Narodzenia, Wielkanocy i Zesłania Ducha Świętego. W 1969 r. zniesiono także oktawę Zesłania Ducha Świętego.

W Polsce dekrety Kongregacji z 1961 roku i z 1968 r. pozwalały zachować zwyczaje związane z oktawą Bożego Ciała, ale nie mówi się w nich, że zachowuje się oktawę, bo taka już prawnie nie istnieje. 11 marca 1987 r. ukazała się Instrukcja Episkopatu Polski o kulcie i Tajemnicy Eucharystycznej poza Mszą świętą, gdzie podano: „Należy również zachować procesje odprawiane przez 8 dni po uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa oraz procesję w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa tam, gdzie jest taki zwyczaj”. Tak więc mimo zniesienia oktawy w 1955 r., w Polsce przez wszystkie następne lata zwyczaje tej oktawy były zachowane. 

Zakończenie oktawy Bożego Ciała to dzień święcenia wianków z wonnych ziół, młodych gałązek drzew i kwiatów polnych. Wieniec w starych pojęciach Słowian był godłem cnoty, symbolem dziewictwa i plonu. Wianki z ruty i kwiatów mogły nosić na głowach tylko dziewczęta. Na wsiach wierzono, że poświęcone wianki, powieszone na ścianie chaty, odpędzają pioruny, chronią przed gradem, powodzią i ogniem. Dymem ze spalonych wianków okadzano krowy, wyganiane po raz pierwszy na pastwisko. Zioła z wianków stosowano też jako lekarstwo na różne choroby.

Gdzieniegdzie do poświęconych wianków dodawano paski papieru z wypisanymi słowami czterech Ewangelii. Paski te zakopywano następnie w czterech rogach pola, dla zabezpieczenia przed wszelkim złem.

Dziś w Kościele księża błogosławią i święcą wianki, prosząc Boga o opiekę nad przyrodą, obfite plony, ochronę przed zniszczeniem i zatruciem.

 

Fot. Adam Szewczyk

 

aktualizowano: ponad 2 tygodnie temu, 2022-07-23
cofnij drukuj do góry
Wszystkich rekordów: