Obietnica Ducha Świętego

Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze – Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ w was przebywa i w was będzie. Nie zostawię was sierotami. Przyjdę do was. Jeszcze chwila, a świat nie będzie Mnie już widział. Ale wy Mnie widzicie; ponieważ Ja żyję i wy żyć będziecie. W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was. Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie.

Trwa mowa pożegnalna Chrystusa w Wieczerniku. Wprowadza On swoich uczniów coraz bardziej w głąb tajemnicy Trójcy Świętej, odkrywa przed nimi odwieczne prawdy, do przyjęcia których konieczna jest wiara, która wyraża się przez miłość. Jezus naucza czym jest miłość, o której On mówi i której świadectwo nieustannie daje, aż po krzyż. Zapowiada dar Parakleta, Ducha Świętego, który uzdolni ich do życia Ewangelią i przykazaniami. Będzie to dar Boga dla wierzących, który otrzymają na zawsze i dzięki któremu będą zdolni iść pod prąd tego świata, który jest wrogo nastawiony do wszystkiego co jest Boże. Dlatego świat nie może przyjąć Ducha Prawdy,  ponieważ cały świat jest w mocy Złego (1 J 5, 19), ojca kłamstwa. Jedynym ratunkiem dla człowieka zniewolonego przez grzech jest właśnie Jezus, który przyszedł na świat, aby zniszczyć dzieła diabła ( 1J 3, 8). Stąd konieczność wejścia na drogę wiary, aby przyjąć dar Ducha Prawdy, który będzie prowadził wierzącego przez życie drogą przykazań Bożych. Jezus świadom godziny, dla której przyszedł na świat, aby świat zbawić zapewnia o komunii, która dokona się przez ofiarę krzyża; Tak, jak On trwa w jedności z Ojcem, tak i wierzący trwać będą w komunii z Nim przez wiarę. Dzieła tego dokona w nich Duch Święty, którego otrzymają wierzący za cenę Jego  życia. I jeszcze raz powraca Jezus do przykazań, wskazując tym samym na ich fundamentalne znaczenie w życiu chrześcijanina. Zachowywanie Bożych przykazań jest nie tylko świadectwem miłości do Boga i bliźniego, ale co więcej, prowadzi do poznania Syna i komunii z Ojcem i Synem w Duchu Świętym.

„Doprowadzenie do całej prawdy” dokonuje się w wierze i poprzez wiarę, co jest dziełem Ducha Prawdy i owocem Jego działania w człowieku. Duch Święty ma być tutaj najwyższym przewodnikiem człowieka: światłem ducha ludzkiego. Odnosi się to do Apostołów, którzy naprzód byli naocznymi świadkami, a z kolei mieli się stać wobec innych świadkami tego wszystkiego, co Chrystus „czynił i nauczał”, a zwłaszcza Jego Krzyża i Zmartwychwstania. W dalszej perspektywie odnosi się to do wszystkich pokoleń i wyznawców Mistrza, jeżeli mają z wiarą przyjmować i owocnie wyznawać działającą w dziejach człowieka Boska tajemnicę, tajemnicę objawioną, która wyjaśnia ostateczny sens tych dziejów (św. Jan Paweł II, Enc. Dominum et Vivificantem, 6).

Jezus przez swoje nauczanie objawił nam pełną prawdę o Bogu i ukazał prawdziwe oblicze Boga oraz Jego serce, które płonie miłością do człowieka. Taka jest prawda, że Bóg pragnie od człowieka miłości! Żeby to było możliwe, udziela Ducha Świętego, który jest personifikacją miłości Boga, którego daje wierzącym w sakramentach świętych. Jak niepojęta jest miłość Boga, skoro Ojciec i Syn i Duch Święty stają się darem dla wierzących! Zatem, jeżeli wierzymy w prawdę objawioną zawartą w Biblii, nieśmy światu tę radosna nowinę, że Chrystus zmartwychwstał i jest z nami aż do skończenia świata!

Marek Stankiewicz