Przewodnik po Biblii – część CCCXCIII

8 Nowe przymierze

Stary Testament stale wybiega naprzód. Dawid mówił o nowym kapłaństwie. Jeremiasz (31, 31-34) o nowym przymierzu, ponieważ dawne, zawarte przez Boga z Jego ludem (Wj 34, 10-28), zostało już złamane. System ofiar wprowadzony przez Mojżesza i przybytek, który zbudował, są tylko kopiami. W Jezusie mamy oryginał, wzór, rzeczywistość. Kiedy ofiarował siebie jako jedną ostateczną ofiarę (7, 27), ustanowił nowe i doskonalsze przymierze miedzy Bogiem a ludźmi, już zapowiedziane przez Jeremiasza i przewyższające dawne przymierze.

9-10, 18 Cień i rzeczywistość; ofiara doskonała

Autor powraca do czasów Wyjścia, kiedy Bóg zawarł przymierze z Izraelem przez Mojżesza i pouczył go, jak ma zbudować przybytek. (Późniejsza świątynia była zbudowana według wzoru – ale autor nie ma tu na myśli świątyni.) Chociaż Bóg chciał żyć wśród swojego ludu, w namiocie podobnym do innych, ludzie nie mieli do Niego dostępu. Plan przybytku i cały system ofiar ze zwierząt podkreślały rozdział między Bogiem a grzesznym ludem. Tylko jeden człowiek (arcykapłan) raz w roku (Dzień Pojednania) miał prawo wstępu do Miejsca Najświętszego (9, 7). Samo zaś powtarzanie ofiary świadczyło aż nadto o jej nieskuteczności (9, 25). To wszystko jest cieniem, zapowiedzią i przygotowaniem ludzi do spotkania z Chrystusem, który jest rzeczywistością. Jego przyjście zreformowało cały system (9, 10). Jako doskonały arcykapłan ofiarował siebie jako doskonałą ofiarę (9, 14), jedyną ofiarę za grzechy, ważną wiecznie. W ten sposób usunął ludzki grzech raz na zawsze, ostatecznie zmazując jego plamę, czego nie mogły dokonać starotestamentowe ofiary ze zwierząt (10, 10-12). Przez Jego śmierć nabrał mocy Jego testament (nowe przymierze) (9, 16nn). Uzyskaliśmy przebaczenie i dostęp do Boga. Teraz już nie jest potrzebna żadna ofiara (10, 9).

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997 r.)