Przewodnik po Biblii – część CDXIII

2-3 Szczegółowe przesłania do siedmiu Kościołów

Listy  skierowane są do określonych Kościołów, orędzie do całego Kościoła. Z wyjątkiem Smyrny i Filadelfii – Kościołom grozi większe niebezpieczeństwo od wewnątrz niż z zewnątrz. Jezus zna siłę i słabość każdego z nich. W każdym opisie autor przypomina jakiś szczególny aspekt osoby i dzieła Jezusa.

2, 1-7 Efez

Kościół w Efezie miał mocny fundament i umiejętność rozróżniania duchów. Była tam zdrowa nauka, ale brakowało miłości – do Chrystusa i do bliźniego – która wyróżniała tamtejszy Kościół na początku.

Nikolaici (6): występują tylko tutaj. Ich swobodne obyczaje wypływały z ich fałszywej nauki (15), która przeniknęła do Kościoła w Pergamonie.

Drzewo życia (7): zakaz z Rdz 3, 22-24 już nie obowiązuje tych, którzy są wierni Chrystusowi. Życie wieczne jest Jego darem.

2, 8-11 Smyrna

Mały Kościół w Smyrnie był pod względem materialnym ubogi, ale bogaty w to, co naprawdę się liczy. Jezus kieruje do jego członków słowa zachęty, określa dokładnie czas trwania ich cierpień i przygotowuje dla nich dar życia po śmierci.

Synagoga szatana (9): Żydzi, którzy prześladują Kościół, nie należą do ludu Bożego. Zob. J 8, 39-44.

Śmierć druga (11): wyjaśnienie w 20, 14-15.

2, 12-17 Pergamon

Kościół w Pergamonie dzielnie stawiał czoło zewnętrznym naciskom, ale niektórzy jego członkowie przyjęli fałszywą naukę. W rezultacie do Kościoła wkradły się dawne pogańskie praktyki.

Tron szatana (13): Pergamon był centrum kultu cesarza w tym regionie. Nad miastem dominował wielki ołtarz Zeusa postawiony na akropolu. Chorzy tłumnie odwiedzali świątynie Eskulapa w nadziei na uzdrowienie. Autor nawiązuje do jednego z tych miejsc.

Balaam, Balak (14): zob. Lb 31, 16; 25.

w. 17: Manna (Wj 16), tzn. pożywienie, którego dostarcza Bóg. Biały kamyk z imieniem służył za bilet wstępu lub wygrywający los. Imię znaczy tutaj całą osobę. Znać imię osoby znaczyło mieć nad nią władzę.

2, 18-29 Tiatyra

Kościół składający się z członków różnego pochodzenia. Z wielu względów był to objaw zdrowy, ale wśród nich była bardzo wpływowa kobieta skłonna do kompromisów z niemoralnym, bałwochwalczym światem pogańskim. Wielu przyjęło jej sposób myślenia. Byli tam „chrześcijanie” głęboko pogrążeni w złu, chcąc być może w ten sposób wykazać swoją moralną wyższość albo przyjmując fałszywy (grecki) podział na duszę i ciało. Ci zaś, którzy pozostali wierni prawdziwej nauce, maja obietnicę mocy i obecności Chrystusa (gwiazda poranna, zob. 22, 16).

Jezabel (20): zła żona króla Achaba; zob. 1 Krl 21, 25-26.

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997 r.)