Z Jezusem do nieba

Jedenastu zaś uczniów udało się do Galilei, na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”.

Ewangelia, którą dziś słyszymy nie opisuje wniebowstąpienia Pana, ale przekazuje nam obraz z Galilei, gdzie miało miejsce spotkanie Zmartwychwstałego z Jedenastoma. I jest to obraz prawdziwy. Ewangelista Mateusz zanotował nawet, że nie wszyscy widząc Go uwierzyli w Jego zmartwychwstanie. Mimo daru łaski serca niektórych apostołów pozostały twarde, nie dali wiary choć widzieli. Chrystus przedstawia się swoim uczniom jako Pantokrator, czyli sędzia i władca wszechświata. Mocą władzy udzielonej Mu przez Ojca posyła swój Kościół na cały świat z misją głoszenia Ewangelii, aby wszyscy ludzie mogli powrócić do Ojca i tak jak On zasiąść po Jego prawicy.

Natomiast o wniebowstąpieniu Jezusa słyszymy w pierwszym czytaniu z Dziejów Apostolskich (Dz 1, 1-11). Tę prawdę wyznajemy także w Credo odmawianym w niedziele i uroczystości: „Trzeciego dnia zmartwychwstał i wstąpił do nieba, siedzi po prawicy Boga, Ojca wszechmogącego”. Jezus wszedł do chwały w swoim uwielbionym ciele i zasiada po prawicy Ojca. Przez prawicę Ojca należy rozumieć chwałę i cześć Bóstwa, gdzie Ten, który istniał jako Syn Boży przed wszystkimi wiekami, jako Bóg i współistotny Ojcu, zasiadł cieleśnie po Wcieleniu i uwielbieniu Jego ciała (KKK 663).

Zasiadanie po prawicy Ojca oznacza zapoczątkowanie Królestwa Mesjasza, wypełnienie wizji proroka Daniela dotyczącej Syna Człowieczego: „Powierzono Mu panowanie i chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego Królestwo nie ulegnie zagładzie” (Dn 7, 14; KKK 664).

 A czym  dla nas jest wniebowstąpienie Pana zmartwychwstałego? Rozważając ten dogmat naszej wiary, musimy spojrzeć na całe dzieło, jakiego On dokonał przez swoją ziemską misję. Na mocy zasług Jezusa zostaliśmy zbawieni łaską przez wiarę ( zob. Ef 2, 4-8). Chrystus Pan, wypełniając wolę Boga,  jako pierwszy człowiek wszedł do chwały i zasiadł po prawicy Ojca. W ten sposób przygotował i otworzył nam drogę, abyśmy idąc za Nim drogą, którą jest On sam (J 14, 6), weszli do nieba nie tylko z duszą, ale i z ciałem. Bóg pragnie odzyskać całego człowieka, takiego jakim go stworzył. Potrzeba tylko wiary, żeby to wszystko o czym dziś mówi liturgia słowa, stało się naszym udziałem.

Jezus Chrystus, Głowa Kościoła, poprzedza nas w chwalebnym Królestwie Ojca, abyśmy jako członki Jego Ciała żyli w nadziei, że pewnego dnia będziemy z Nim na wieki (KKK 666).

A zatem nie stójmy i nie wpatrujmy się w niebo jak apostołowie po wniebowstąpieniu Pana, ale odważnie i zdecydowanie podążajmy śladami naszego Pana, aby szczęście wieczne stało się naszym udziałem.

Marek Stankiewicz