Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto przyjmuje proroka jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyjmuje sprawiedliwego jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma. Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody.

„Godny Mnie”. Jest to refren, który Jezus powtarza, kompletując wizerunek swojego apostoła: jak On wysłanego darmowo i w ubóstwie (ww. 1-15) – baranka wśród wilków (ww. 16-25), mocnego tylko zawierzeniem Ojcu (ww. 26-31) – wezwanego do „przyznania się do Niego” wobec ludzi, by być uznanym przed Ojcem (ww. 32-33). Z Nim przyszedł na ziemie sąd Boży (ww. 34-36). Zbawienie jest miłowaniem Go ponad wszelkie inne uczucie (ww. 37-39), upodabnianiem się do Niego, Syna oddającego się tak w ręce braci, jak i Ojca. Kto przyjmuje apostoła, przyjmuje Syna i sam się czyni synem przyjmującym Ojca (ww. 40-42). Po tych słowach Jezus kontynuuje swoją misję, ale już nie sam, tylko ze swoimi uczniami (Mt 11, 1).

Rozdział 10 przedstawia tożsamość apostoła, tę samą, co Jezusa. Tak jak Ojciec posłał Go do dawania świadectwa swojej miłości względem braci, w ten sam sposób posyła On tych, którzy wiedzą, że są synami wraz z innymi braćmi, dopóki wszyscy nie przyjmą miłości Ojca.

Jezus jest Synem posłanym do braci, by w swoim ciele dawał świadectwo miłości Ojca. Kto Go przyjmuje i staje się Jego bratem, przyjmuje Ojca i staje się dzieckiem Bożym (S. Fausti, Wspólnota czyta Ewangelię według św. Mateusza ).

Radykalność tego wezwania nie wynika ze specyfiki języka Ewangelii, ale z konkretnych wymagań przylgnięcia do Chrystusa. Używając tych mocnych słów Jezus mówi, że Ewangelia jest także źródłem „zaniepokojenia” dla człowieka. A wymagać, to znaczy zarazem niepokoić sumienia, nie dopuszczać do fałszywego „pokoju”, w którym sumienie staje się niewrażliwe i właściwie obumiera. Do całej rodziny ludzkich czynów wnosi On światło, rozpraszając ciemności w myślach, a zwłaszcza w sumieniach, aby w każdym człowieku zapanowała prawda. Dlatego Jezus jest wymagający. Nie zawzięty i bezlitośnie surowy, ale silny i stanowczy w swym nawoływaniu do życia w prawdzie (św. Jan Paweł II, Katecheza 28 X 1987).

Ewangelia, którą Jezus głosi jest pełnym objawieniem prawdy o Bogu i o człowieku. Bóg w swoim miłosierdziu pochyla się nad grzesznikiem i daje mu swoje Słowo, aby każdy kto Je przyjmie z wiarą, został wyzwolony z grzechów i wszedł do królestwa Bożego, aby żyć w wiecznej komunii z Ojcem.

Czytaj więc Ewangelię Bożą, rozważaj ją, żyj nią i dawaj świadectwo prawdzie. Jesteś posłany!

Marek Stankiewicz