Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu [ziem] Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:

Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego,

na drodze ku morzu, Zajordanie,

Galilea pogan!

Lud, który siedział w ciemności,

ujrzał światło wielkie,

i mieszkańcom cienistej krainy śmierci

wzeszło światło.

Odtąd począł Jezus nauczać i mówić:

- Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie.

Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, [Jezus] ujrzał dwóch braci: Szymona zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich:

- Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi.

Oni natychmiast, zostawiwszy sieci, poszli za Nim. A idąc stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci: Jakuba, syna Zebedusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.

I obchodził Jezus cała Galileę, nauczając w synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.

Jezus, po chrzcie w Jordanie, rozpoczął już swoją publiczną działalność. I to nie Judea, ale Galilea, kraina „pogan”, jest tym uprzywilejowanym miejscem, gdzie Mesjasz wzywa do nawrócenia, głosi Ewangelię o królestwie Bożym, uzdrawia i powołuje pierwszych uczniów.

Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie – woła Chrystus.

Czym jest to królestwo, które Pan głosi?

Królowanie Boga nad narodem wybranym, a przez niego nad cały światem – co stanowiło teokratyczny ideał ST – stoi w centrum przepowiadania Jezusa. Królowanie to implikuje istnienie królestwa „świętych”, dla których Bóg to naprawdę Król, ponieważ Jego panowanie uznają oni w poznaniu i miłości. Królestwo Boga w sensie powszechnym zakwestionował bunt grzechu, lecz ma je uzdrowić suwerenna interwencja Boga i Jego Mesjasza (Dn 2, 28+). To właśnie tę interwencję Jezus – po Janie Chrzcicielu (3, 2) – ogłasza jako bliską (4. 17.23; Łk 4, 43) i urzeczywistnia ją nie w wojennym i nacjonalistycznym triumfie, jak tego oczekiwały tłumy (Mk 11, 10; Łk 19, 11; Dz 1, 6), lecz w sposób całkowicie duchowy (Mk 1, 34+; J 18, 36) jako „Syn Człowieczy” (Mt 8, 20+) i „Sługa” (Mt 8, 17+; 20, 28+; 26, 28+) przez swoje dzieło zbawienia, dzięki któremu wyrywa ludzi z wrogiego królestwa szatana (4, 8; 8, 29+; 12, 25-26). Przed ostatecznym eschatologicznym urzeczywistnieniem się tego królestwa, kiedy to wybrani będą żyli u Ojca w radości uczty niebieskiej (8, 11+: 13, 43; 26, 29),objawi się ono w skromnych początkach (13, 31-33), tajemniczych (13, 11) i kontrowersyjnych (13, 24-30). Pojawi się jako rzeczywistość już zapoczątkowana (12, 28; Łk 17, 20-21), która powoli będzie się rozwijać  na ziemi (Mk 4, 26-29) poprzez Kościół (Mt 16, 18+). Zostało ono wprowadzone z mocą jako królestwo Chrystusa przez sąd Boga nad Jerozolimą (Mt 16, 28; Łk 21, 31) i jest przepowiadane na całym świecie dzięki  misji apostolskiej (Mt 10, 7; 24, 14; Dz 1, 3+). Ostatecznie zostanie utwierdzone i oddane Ojcu (1 Kor 15, 24) przy chwalebnym powrocie Chrystusa (Mt 16, 27; 25, 31) w chwili sądu ostatecznego.

Teraz trzeba postawić drugie pytanie: Jak wejść do królestwa Bożego?

Nie można wejść do niego bez stroju weselnego (22, 11-13) nowego życia (J 3, 35). Będą tacy, którzy zostaną zeń wyłączeni Mt 8, 12; 1 Kor 6, 9-10; Ga 5, 21). Należy czuwać, aby być gotowym, kiedy przyjdzie ono niespodzianie (Mt 25, 1-13). (BJ, komentarz do Mt 4, 17).

A więc pozostaje droga, na którą wzywa Jezus, czyli nawrócenie. Już na początku swej działalności Pan powołał  pierwszych uczniów. Są w Jego szkole. Towarzyszą Mu nieustannie, słuchają Jego nauczania, widzą znaki jakie czyni. Ten proces, w którym teraz uczestniczą, to nawracanie się poprzez zmianę sposobu myślenia i życia, w którym decydującą rolę odgrywa wiara w Jezusa, Mesjasza, Syna Bożego. Proces wymagający, obejmujący całe życie człowieka, wyzwalający z grzechu.

Pierwsi uczniowie są na drodze wiodącej do królestwa niebieskiego. Podjęli radykalną decyzję: porzucili wszystko i poszli za Jezusem. I to jest właśnie ta droga, na którą Pan zaprasza wszystkich bez wyjątku, bo pragnie On, aby w królestwie Ojca nie brakowało nikogo. Teraz jest czas na podjęcie decyzji, odważnej i radykalnej, bo nie ma nic bardziej cennego, niż to królestwo do którego Jezus dziś zaprasza.

Marek Stankiewicz