Niedziela Męki Pańskiej zwana także Niedzielą Palmową łączy w sobie dwa wydarzenia: najpierw przeżywamy w liturgii mesjański wjazd Jezusa do Jerozolimy, a potem słuchamy opisu Męki naszego Pana, Jego ukrzyżowania i śmierci.

Mt 21, 5. Powiedzcie Córze Syjońskiej: oto Król twój przychodzi do ciebie łagodny, siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy.

Obiecany król jest inny od jakiegokolwiek oczekiwanego. Przybywa, by służyć i darzyć życiem, a nie po to, by się panoszyć i uciskać (Mt 20, 24nn). W ten sposób dokonuje sądu Bożego: nie gwałtowni, lecz cisi odziedziczą ziemię (Mt 5, 5) i będą rozkoszować się pełnią pokoju (Ps 37, 11). Ci, którzy byli poniżani przez przepotężnych i nie mieli innej ziemi jak ta, która przykryła ich umęczone ciało, teraz – jak ich Pan wolni – królują. Tronem Pana jest oślica: króluje z krzyża, na który poniesie wszelki nasz ciężar i ofiaruje swe życie w posłudze wszystkim (S. Fausti, Wspólnota czyta Ewangelię według św. Mateusza).

Mt 27, 45-50. Od godziny szóstej mrok ogarnął całą ziemię, aż do godziny dziewiątej. Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem:  ‘’Eli, Eli, lema sabachthani?’’, to znaczy: Boże mój, Boże  mój, czemuś Mnie opuścił? Słysząc to niektórzy ze stojących tam mówili: ‘’On Eliasza woła’’. Zaraz też jeden z nich pobiegł i wziąwszy gąbkę, nasączył ja octem, umocował na trzcinie i dawał  Mu pić. Lecz inni mówili: ‘’Zostaw! Popatrzmy, czy nadejdzie Eliasz, aby go wybawić’’. A Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i oddał ducha.

Wielki Tydzień, Tydzień Męki Pańskiej, prowadzi nas do samych źródeł naszej wiary. Chrystus sam jest tym źródłem. Jest On Tym, który zdobył bezwzględnie nasze zawierzenie właśnie przez krzyż. Właśnie przez to, że przyjął mękę Ogrójca i Kalwarii. Właśnie przez to, że był związany, sądzony, biczowany, ukoronowany cierniem. Właśnie przez to, że był skazany, że upadał pod ciężarem krzyża.

A cóż powiedzieć o straszliwej męce konania na krzyżu? Idziemy po śladach Jego cierpienia, z największą uwagą zatrzymujemy się przy każdym słowie, jakie wypowiedział w Wieczerniku, w Getsemani, wobec Sanhedrynu, wobec Piłata, na krzyżu wreszcie. Jest w tym wszystkim zdumiewająca „spójność”. Jest jedność świadectwa. Jedność posłania. Przemawia do nas właśnie to uniżenie, to wyniszczenie, ta kenoza. Pozyskuje nasze serca dla prawdy, którą głosił. Nie pozyskałby ich może, gdyby nie potwierdził tym właśnie świadectwem. Wierzymy, że jest Synem Bożym właśnie dlatego, że tak do końca objawił się nam jako Syn Człowieczy. Owym jedynym zwrotem modlitwy w Ogrójcu, czy też siedmioma słowami na krzyżu On nam powiedział o Bogu, o tym, kim jest Bóg, więcej niż cała Ewangelia. Sprawiedliwość, miłość, miłosierdzie pozostałyby pojęciami nie wypełnionymi ostateczną i definitywną treścią, gdyby nie ta męka i ten krzyż. Trzeba było objawienia tej ostatecznej „słabości” Boga, ażeby mogła się objawić Jego moc. Trzeba było w dziejach ludzkości „śmierci Boga”, aby mógł On stale trwać w duszach naszych jako źródło życia „tryskające ku żywotowi wiecznemu” (J 4, 14; św. Jan Paweł II, Anioł Pański 8 IV 1979).

Wszechmogący, wieczny Boże, aby dać ludziom przykład pokory do naśladowania, sprawiłeś, że nasz Zbawiciel przyjął ciało i poniósł śmierć na krzyżu; daj nam pojąć naukę płynącą z Jego Męki i zasłużyć na udział w Jego zmartwychwstaniu. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

Opr. Marek Stankiewicz