Nie bójcie się więc ich! Nie ma bowiem nic skrytego, co by nie miało być wyjawione, ani nic tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzieć. Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie w świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie na dachach. Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle. Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za asa? U was zaś policzone są nawet wszystkie włosy na głowie. Dlatego nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli. Do każdego więc, kto się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie. Lecz kto się Mnie zaprze przed ludźmi, tego zaprę się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie.

Ten fragment Ewangelii stanowi kontynuację apostolskiej mowy Jezusa, wygłoszonej do Dwunastu przed ich pierwszym rozesłaniem do owiec, które poginęły z domu Izraela. Trzykrotne „nie bójcie się”, wypowiedziane przez Jezusa do uczniów, wzywa do odważnego i mężnego głoszenia królestwa Bożego, które już przyszło w osobie Chrystusa. To wszystko, co Pan objawił apostołom jest skierowane do wszystkich ludzi, wszystkich czasów, i zostaje powierzone Kościołowi do przepowiadania słowa Bożego, aby Ewangelia dotarła do najdalszych zakątków świata. Głosiciele Prawdy objawionej mają wyżej cenić służbę Bogu aniżeli swoje własne życie. Zawierzenie i ufność pokładana w Nim stanowią fundament ich apostolskiej i owocnej misji. Jedynym, którego należy się bać jest sam Bóg, który może zbawić lub potępić. Bojaźń Boża, która jest początkiem mądrości, ma jeszcze bardziej umacniać posłanych w pełnieniu  ich apostolskiej posługi. Posłani w imię Jezusa, mają dawać świadectwo Prawdzie, w którą wierzą i głoszą słowem, i życiem.

Syn „prześwietlając” wszystko, co na temat Opatrzności zostało powiedziane, daje najszczególniejsze świadectwo tajemnicy swojego Ojca: tajemnicy Opatrzności i troski ojcowskiej, która ogarnia każde stworzenie, choćby najmniej znaczące, jak trawa polna czy wróble. O ileż bardziej człowieka! Chrystus nade wszystko pragnie to uwydatnić: jeśli Opatrzność Boża okazuje się tak szczodra wobec stworzeń nieporównanie niższych od człowieka, o ileż bardziej odnosi się ona do niego. Została w tę ewangeliczną przypowieść o Opatrzności głęboko wpisana ta sama prawda o hierarchii wartości, jaka obecna jest od początku w Księdze Rodzaju, w opisie stworzenia: człowiek posiada prymat nad rzeczami. Prymat swej natury i swojego ducha, prymat w trosce i opiece Opatrzności, i w sercu Boga (św. Jan Paweł II, Katecheza 14 V 1986)

A zatem nie bójmy się! Ufni w Opatrzność i miłujące serce Boga, idźmy i głośmy Ewangelię tam, gdzie Bóg nas posyła, aby każdy człowiek mógł powrócić do domu Ojca.

Marek Stankiewicz