O Tytusie nie ma wzmianki w Dziejach Apostolskich, ale z listów wynika, że należał do najbliższych współpracowników Pawła. Był Grekiem i jego obecność w Jerozolimie miała wyjaśnić pozycję konwertytów pochodzenia pogańskiego (Ga 2, 1-4). Następnie kiedy nowe trudności wyłoniły się w Koryncie, został wysłany przez Pawła w celu rozwiązania konfliktu. Spełnił swoją misję i nawiązał bardzo dobre stosunki z tamtejszym Kościołem, co świadczy o jego dużym takcie i sile charakteru (2 Kor 2; 7; 8; 12). Według listu, Tytus przebywał później na Krecie, umacniając tam dzieło apostoła w sytuacji podobnej do tej, jaką Tymoteusz zastał w Efezie (zob. 1Tm). Ostatnia wzmianka o Tytusie znajduje się w 2Tm 4, 10, kiedy znajdował się on w Dalmacji (była Jugosławia), prawdopodobnie rozwijając tam działalność misyjną.

Kreta

Kreta była prawdopodobnie jednym z pierwszych miejsc, gdzie usłyszano Ewangelię. Wśród zgromadzonych w dzień Pięćdziesiątnicy słuchaczy Piotra, znajdowali się Żydzi z Krety (Dz 2, 11), ale słowo padło na „kamienisty grunt”. Kreteńczycy uchodzili powszechnie za kłamców (1, 12). Z listu Pawła wyraźnie wynika, że nawet chrześcijanie byli tam niezdyscyplinowani, popędliwi, niestali i potrzebowali wymagającego przewodnika.

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997 r.)