Pierwszy z grupy listów adresowanych do chrześcijan w ogóle (zob. komentarz do 1, 1), a nie do określonego Kościoła. Ma on charakter dokumentu przede wszystkim praktycznego, zajmującego się sprawami życia chrześcijańskiego. Wolność chrześcijańska może być czymś najważniejszym dla ludzi dotychczas związanych zbiorem ścisłych przepisów prawnych. Jeżeli zbawienie jest darem Bożym, to jakie znaczenie ma nasz sposób życia? Dla Jakuba nie ulega żadnej wątpliwości, że ma znaczenie ogromne. Właśnie sposób postępowania danej osoby świadczy o tym, czy jej wiara jest prawdziwa, czy nie. Autentyczna wiara w Chrystusa zawsze rzutuje na całe życie, określa nasz stosunek do samych siebie, do innych i do życia w ogóle. Nie powinno być rozbieżności między wiarą a działaniem. Jakub przypomina nam o potrzebie prawdziwie chrześcijańskich norm i wartości w każdej dziedzinie życia. Łatwo pozostawić sprawy ich własnemu biegowi, łatwo pozwolić się kształtować otaczającemu nas światu, dać się przekonać, że nie ma absolutów, nie ma rzeczy białych i czarnych, tylko szare. Pierwszym chrześcijanom potrzebny był List Jakuba, tak samo jak potrzebny jest nam. Nie wiemy prawie nic o okolicznościach powstania listu, ani do kogo był wysłany. Nie ma nawet całkowitej pewności co do jego autorstwa. Najprawdopodobniej był nim Jakub, krewny Jezusa i zwierzchnik Kościoła jerozolimskiego (Dz12, 17; 15, 13nn; 21, 18). List został napisany we wczesnym okresie Kościoła, ale dokładna data nie jest znana.

1 Czyny, nie słowa

Ten nieco zamknięty sam w sobie rozdział dotyka wszystkich tematów, omawianych później  bardzo szczegółowo: próby (2. 12-15), cierpliwość (3; 5, 7-11), mądrość (5; 3, 13-18), modlitwa (5-8; 4, 2-3; 5, 13-18), wiara (6; 2, 14-26), bogactwa (9-11; 2, 1-13; 5, 1-6), język (19. 26; 3, 1-12; 4, 11), chrześcijaństwo w działaniu (22-25; 2, 14-26). Lapidarny, zwięzły styl i niektóre tematy przypominają Księgę Przysłów w Starym Testamencie i Kazanie na Górze w Nowym Testamencie (Mt 5-7). Komentarze Jakuba w tym rozdziale dają nam pojęcie o tym, jaki powinien być chrześcijanin: dobry chrześcijanin ma pozytywną postawę wobec trudności życiowych, które ocenia we właściwy sposób; nie obwinia Boga za niepowodzenia; wie, gdzie szukać pomocy i rady; ma właściwą hierarchię wartości; panuje nad swoim językiem i temperamentem; stara się poznać wolę Bożą i żyć zgodnie z nią; przekłada wiarę na praktykę i okazuje wiarę na zewnątrz.

Dwanaście pokoleń w rozproszeniu (1): diaspora (rozproszenie) – termin techniczny na określenie Żydów mieszkających za granicą. Tutaj wyrażenie to symbolizuje cały lud Boży.

w. 27: Prawdziwa religijność wyraża się w trosce o biednych i w przykładnym życiu. Ale Jakub nie mówi, że to wystarczy w oczach Boga.

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997 r.)