Autorem listu jest Juda, brat Jakuba i krewny Jezusa. Prawdopodobnie pisał ten list, będąc w podeszłym wieku (ok. 80 r.). Nosił się już z zamiarem napisania tego listu, kiedy alarmujące wieści o fałszywej nauce przyspieszyły jego decyzję. List jest krótki, ale surowy i ostry w formie. Ma charakter wyraźnie żydowski, jest pełen cytatów i aluzji do Starego Testamentu; co najmniej w dwóch przypadkach sięga do przykładów z żydowskich apokryfów. Juda zajmuje się sytuacją bardzo podobną do tej, z jaką miał do czynienia autor 2 P 2. Te dwa fragmenty są tak do siebie podobne, że albo jeden autor korzystał z drugiego, albo obaj posłużyli się gotowym już dokumentem wydanym specjalnie przeciwko fałszywej nauce. Juda pisze do grupy chrześcijan zagrożonej przez ludzi, którzy „wkradli się” do Kościoła i teraz stwarzają podziały przez swoją fałszywą naukę. Są to ludzie aroganccy i niemoralni i roszczą sobie pretensje do wyższej wiedzy. Nie uznają autorytetów, są chciwi  każdego zysku, egoistyczni do najwyższego stopnia, gotowi podtrzymywać każdą absurdalną tezę, jeżeli im na tym zależy. Ale są skazani na zagładę, tak jak Sodoma i Gomora były skazane za niemoralność i perwersję (Rdz 19); jak Kain za zamordowanie brata, którego życie było doskonalsze niż jego (Rdz 4); jak Balaam za zdradę swego powołania na proroka (Lb 31, 8. 16); i jak Korach za bunt przeciw władzy ustanowionej przez Boga (Lb 16). Te przykłady są starannie wybrane, ponieważ ukazują, na czym polega wina fałszywych nauczycieli.

Juda wzywa do silniejszego przeciwstawienia się takim nauczycielom. Chrześcijanie nie są bezbronni, ale muszą w pełni wykorzystać swoje fortyfikacje, to znaczy muszą budować na „wierze”, tym wyraźnie określonym fundamencie prawdy, którą otrzymali. Muszą się modlić i korzystać z pomocy Ducha Świętego; muszą żyć w świetle powtórnego przyjścia Chrystusa. Nie ma powodu do obaw, ponieważ Bóg może skutecznie uchronić ich od upadku.

Aniołowie (6): stwierdzenie Rdz 6, 1-2 o „synach Bożych” doprowadziło Izraelitów do wiary w wojnę, jaka wywiązała się na początku na niebie między dobrymi a złymi aniołami, którzy upadli przez swoją pychę i ambicję. Była to trafna ilustracja argumentacji Judy.

w. 9: Cytat pochodzi z apokryfu Wniebowzięcie Mojżesza. Michał był posłany, by pogrzebać Mojżesza, ale diabeł podważył jego prawo do ciała na tej podstawie, że Mojżesz zabił Egipcjanina. Juda przytacza rozważną odpowiedź Michała jako lekcję dla nas, żebyśmy kontrolowali swoje słowa i nie lekceważyli diabła.

w. 14-15: Cytat z apokryficznej Księgi Henocha. Juda czerpie swoje przykłady zarówno z różnych ksiąg, które on i jego adresaci znają, jak i z samych Pism.

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997 r.)