14 Radość odkupionych; żniwo

Ten rozdział w dramatyczny sposób kontrastuje z rozdziałami 12-13. W świecie lud Boży może oczekiwać nieprzejednanej wrogości, natomiast w królestwie Bożym sytuacja jest inna. Świat jest wrogiem Boga; Bóg jest wrogiem zła. Oferuje On ludziom Ewangelię, która jest wieczna (6), natomiast największe mocarstwa świata są przemijające (8). Na końcu zapanuje absolutna sprawiedliwość. Wszystko co dobre, zostanie zebrane z miłością, wszystko co złe, będzie doszczętnie zniszczone (13-20).

w. 3-4: Zob komentarz do 7, 4. Biblia nigdzie nie daje do zrozumienia, że stosunek seksualny jest sam w sobie poniżający. W. 4 musi więc odnosić się do tych, którzy są wierni Bogu. Prorocy często posługiwali się tym samym obrazowym językiem: bałwochwalczy Izrael jest „nierządnicą” i „cudzołożnicą”. „Pierwociny” są częścią światowego żniwa należącą do Boga.

Podobny do Syna Człowieczego (14): ponieważ otrzymuje rozkazy od innego (15), musi to być anioł, a nie Chrystus.

Tysiąc sześćset stadiów (20): stadion miał około 200 m. Tysiąc sześćset stadiów to wyraźnie liczba symboliczna: 4 (liczba oznaczająca ziemię) x 4 x 10 x 10, co znaczy zupełne zniszczenie złoczyńców na ziemi.

15-16 Siedem ostatnich plag

Wielkie katastrofy w historii ludzkiej są zapowiedzią ostatecznych totalnych klęsk, które dotkną ludzi głuchych na wszelkie ostrzeżenia. Opisane tu plagi żywo przypominają plagi egipskie w czasach Wyjścia. Najpierw jednak widzimy radość i bezpieczeństwo ludu Bożego. Omijają go ostateczne plagi wymierzone przeciwko złu (16, 2.9.11). Często Apokalipsa przedstawia niebo jako miejsce rozbrzmiewające pieśnią, ale nie pieśnią monotonną, ponurą, narzuconą, lecz spontaniczną. W niebie życie jest tak wspaniałe, ludzie tak szczęśliwi i wolni od trosk, że nie mogą nie śpiewać; śpiewanie hymnów pochwalnych jest dla nich czymś naturalnym.

Pieśń Mojżesza (15, 3): śpiewana po przejściu przez Morze Czerwone (Wj 15). Obie pieśni są pieśniami wyzwolenia i wolności.

16, 12: Eufrat oddziela świat cywilizowany od hord barbarzyńskich.

Har-Magedon (16): wzgórze Megiddo, słynna forteca wzniesiona na krawędzi równiny Jizreel, strzegąca przejścia przez łańcuch wzgórz Karmelu. Scena wielu bitew, która stała się symbolem samej bitwy.

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997 r.)