Apokalipsa, czyli Objawienie św. Jana, została napisana ok. 90-95 r., chociaż są opinie, że wcześniej. Autor przedstawia się jako Jan. Styl i język są tak odmienne od Ewangelii Jana, iż wielu uznało, że chodzi tu o innego Jana. Nie znamy jednak, poza apostołem, nikogo, kto byłby na tyle znany, że mógłby po prostu przedstawić się pod tym imieniem. Ponadto tradycja mówi, że apostoł opuścił Izrael i zamieszkał w Efezie, stolicy rzymskiej prowincji Azji – w której znajdowało się siedem Kościołów z Apokalipsy (2-3) – i adresat jednego z listów.

Księga została napisana w okresie prześladowań. Jan, zesłany na wyspę Patmos (1, 9), był być może skazany na ciężkie roboty w kamieniołomach. Wielu chrześcijan zostało zabitych (2, 13), innych uwięziono za wiarę. Ale najgorsze miało dopiero nadejść (2, 10), kiedy kult cesarza stał się obowiązkowy. Pierwsi chrześcijanie żyli w oczekiwaniu na powrót Chrystusa. Ale w 60 lat po Jego śmierci nadzieja ta jeszcze nie stała się rzeczywistością. Niektórzy zaczęli się wahać. Dlatego potrzebne były listy do Kościołów i księga Apokalipsy jako całość dla podtrzymania ich na duchu. Bóg rządzi światem. Chrystus, a nie cesarz, jest Panem historii. To w Jego ręku są losy wszystkich i On przyjdzie, aby rządzić. Przyszłość chwalebna i wspaniała czeka każdego wiernego wyznawcę Chrystusa, a zwłaszcza tych, którzy oddali za wiarę w Niego  swoje życie. Ten świat i wszystko, co w nim się dzieje, jest w ręku Boga. Jego miłość i troska o swój lud są niezachwiane.

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997 r.)