Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, choć drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: „Pokój wam!” A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”.

Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: „Widzieliśmy Pana!” Ale on rzekł do nich: „Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę”. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł, choć drzwi były zamknięte, stanął pośrodku i rzekł: „Pokój wam!” Następnie rzekł do Tomasza: „Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż w mój bok, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym”. Tomasz w odpowiedzi rzekł do Niego: „Pan mój i Bóg mój!”

Powiedział mu Jezus: „Uwierzyłeś dlatego, że Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”.

I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej księdze, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście uwierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w imię Jego.

Chwalebny Chrystus przychodzi do swoich uczniów mimo drzwi zamkniętych, którzy pogrążeni w smutku i strachu, nie dający wiary świadectwu niewiast, które widziały Go żywego, nie byli zdolni do jakiegokolwiek działania. Jezus przychodzi do nich z darem swego pokoju, który oznacza nie tylko uzdrowienie serca, wyzwolenie od wszelkiego zła, ale także bliską relację i zażyłość z Nim. Jezus stawia ich na nogi. Na ich wielkopiątkową niewierność Chrystus odpowiada miłosierdziem i łaską.

W mocy Ducha Świętego posyła ich, aby kontynuowali Jego misję odpuszczania grzechów i jednania grzeszników z Bogiem. Teraz, kiedy On już wszystko wykonał, a z Jego przebitego na krzyżu Najświętszego Serca wypłynęła krew i woda, nastał kairos, czas stosowny do zbawienia wszystkich narodów. I dlatego Pan posyła swój Kościół do świata, aby Ewangelia dotarła do wszystkich ludzi.

Dzisiejsza niedziela z woli samego Chrystusa objawionej św. Faustynie, jest Świętem Bożego Miłosierdzia, które objawia się w spotkaniu Zmartwychwstałego z uczniami, a szczególnie w relacji do Tomasza, który żąda wręcz spotkania z Panem, którego apostołowie widzieli. To jest warunek, od którego uzależnia on swoją postawę względem Jezusa: „Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę”.

I Jezus przyszedł, aby spełnić jego żądanie, okazując mu miłosierdzie, aby doprowadzić go do wiary paschalnej: „…i nie bądź niedowiarkiem, ale wierzącym”. Pan uzdrawia jego serce, wyzwala z niewiary i posyła go, aby tak, jak on doznał miłosierdzia, świadczył teraz miłosierdzie innym. Czas już najwyższy wyjść z Wieczernika z Dobrą Nowiną do świata.

Misja z jaką Ojciec posłał Syna na świat, misja Dwunastu, misja Kościoła, misja każdego ucznia jest jedna i ta sama: aby człowiek uwierzył, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym i przez wiarę w Niego miał życie wieczne.

Ten rok liturgiczny przeżywamy w Kościele, w naszej Ojczyźnie, pod hasłem: „Uczniowie – misjonarze”. Hasło to mówi o powołaniu każdego ochrzczonego do bycia jednocześnie uczniem Jezusa i aktywnym misjonarzem. Bycie uczniem oznacza słuchanie Mistrza i wrastanie w Jego szkole, a bycie misjonarzem oznacza świadectwo i dzielenie się wiarą w codziennym życiu. Tak ukazana rola wierzącego ma na celu zaangażowanie wiernych w życiu Kościoła i świadczenie miłosierdzia wobec wszystkich bez wyjątku ludzi. W tym się realizuje Jezusowe „Pójdź za Mną” . Jako Jego naśladowcy mamy tak jak On być dobrzy i miłosierni. Albowiem w godzinie sądu ci dostąpią miłosierdzia, którzy miłosierdzie za życia swego świadczyli. „Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam!” – mówi Pan.

Marek Stankiewicz