Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób. A oto nastąpiło trzęsienie ziemi. Albowiem anioł Pański zstąpił z nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim. Postać jego jaśniała jak błyskawica, a szaty jego były białe jak śnieg. Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby martwi.

Anioł zaś przemówił do niewiast: ‘’Wy się nie bójcie! Gdyż, wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak zapowiedział. Przyjdźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał. A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: Powstał z martwych i oto udaje się przed wami do Galilei. Tam Go ujrzycie. Oto co wam powiedziałem’’. Pospiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i pobiegły oznajmić to Jego uczniom.

A oto Jezus stanął przed nimi, mówiąc: ‘’Witajcie!’’. One podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. A Jezus rzekł do nich: ‘’Nie bójcie się! Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech udadzą się do Galilei, tam Mnie zobaczą’’.

Tak jak pascha żydowska wypełniła się w męce i śmierci Chrystusa, tak szabat starotestamentalny osiąga swoją pełnię i nowy wymiar w Jego zmartwychwstaniu. Oto tej pierwszej niedzieli, o poranku, pobożne niewiasty przyszły, aby obejrzeć grób. Z pewnością nie spodziewały się tego, co się wydarzyło, o czym mówi dzisiejsza Ewangelia: Stały się świadkami nadprzyrodzonych wydarzeń i otrzymały misję od Zmartwychwstałego. Spotkanie z Ukrzyżowanym, który śmierć zwyciężył, napełniło je wielką radością i gorliwością w wypełnieniu apostolskiej misji otrzymanej od Pana.

Zadziwia wiara tych kobiet w zmartwychwstanie Jezusa. Najpierw anioł Pański przekazał im orędzie o zwycięstwie Chrystusa nad śmiercią, piekłem i szatanem, a potem sam Jezus w ciele chwalebnym im się ukazał, a one oddały Mu pokłon jako Panu. Pobiegły do apostołów z sercami napełnionymi wiarą paschalną i radością. I nas także, w ten rezurekcyjny poranek, Kościół prowadzi do pustego grobu, abyśmy zobaczyli i uwierzyli, że Pan zmartwychwstał, prawdziwie zmartwychwstał! Jest to centralna prawda naszej wiary, z której uczeń Pana czerpie moc i radość, która nadaje cały sens i smak jego chrześcijańskiemu życiu. Jezus przechodząc przez krzyż ukazał nam drogę do naszego zmartwychwstania i życia w wiecznej chwale. Żyjąc na tym świecie w zjednoczeniu ze zmartwychwstałym Panem głoszę wobec świata tę prawdę przede wszystkim swoim życiem, a jak się nadarzy okazja także słowem. Uczestnicząc w misji Kościoła jestem posłany, by radośnie głosić wszystkim, że Pan prawdziwie zmartwychwstał!

Jezus powstał z martwych. Możemy zobaczyć Jego grób: jest pusty. Nie ma Go tam, gdyż jest w braciach. Jest w nas, gdy idziemy im naprzeciw.

Kościół rodzi się z głoszenia Ukrzyżowanego zmartwychwstałego i żyje radością spotkania z Nim. Staje się to wówczas, gdy idzie do „uczniów” (w. 7), do „braci” (w. 10) i ku wszystkim ludziom (por. ww. 19n). Kto czyni się bratem, spotyka Syna: odnajduje w Jego obliczu swoją twarz (S. Fausti, Wspólnota czyta Ewangelię według św. Mateusza)

„Nie bójcie się!” – mówi Jezus. „Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech udadzą się do Galilei, tam Mnie zobaczą”.

Czy idę z radością i żywą wiarą na spotkanie Zmartwychwstałego?

Marek Stankiewicz