Odchodząc stamtąd, Jezus ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: „Pójdź za Mną!” A on wstał i poszedł za Nim. Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i zasiadło wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to faryzeusze mówili do Jego uczniów; „Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?”. On, usłyszawszy to, rzekł: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy źle się mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”.

Spotkanie celnika z Panem. Na Mateuszu siedzącym na komorze celnej spoczęło spojrzenie Jezusa, spojrzenie, które jest umiłowaniem człowieka aż do końca. Można powiedzieć, że Pan zanurzył go w swojej miłości miłosiernej, aby wyrwać go z tej duchowej śmierci, w jakiej był pogrążony z racji swego zawodu, bo celnik to grzesznik pogardzany przez wszystkich. „Pójdź za Mną!” – rzekł mu Jezus Tylko tyle! I to krótkie zdanie wystarczyło, aby Mateusz przeszedł głęboką przemianę serca. Zanurzony w miłości i dotknięty słowem Pana rozpoczyna nowe życie u boku Tego, który go wyzwolił z grzechu.

Drugi obraz, jaki roztacza się przed nami, to uczta w domu Mateusza. Jezus, uczniowie, celnicy i grzesznicy – to jest towarzystwo Jezusowe. Dla nich On przyszedł na świat, aby powołać ich do wiecznej wspólnoty z Bogiem. Ludzie, którzy byli pogardzani przez faryzeuszów, dla Pana są zagubionymi owcami, których On szuka! Ci „sprawiedliwi” dziwią się, że Jezus z takimi ludźmi tworzy wspólnotę stołu, że darzy ich szacunkiem i pragnie ich dobra. Znawcy Prawa i nauczyciele ludu nie dostrzegają, że istotą tegoż Prawa, które Bóg dał, jest miłość i miłosierdzie. Ojciec posłał Syna na świat właśnie po to, żeby ratował grzeszników, żeby wszyscy powrócili do Jego domu. Faryzeusze, którzy mieli o sobie wysokie mniemanie i uważali siebie za sprawiedliwych otrzymują od Jezusa lekcje pokory i pouczenie, że Bogu nad ofiary milsze jest miłosierdzie. Bóg jest miłosierny, i tego daru udziela każdemu człowiekowi, ale z drugiej strony domaga się tego miłosierdzia od swoich stworzeń, od ludzi, i to nie dla siebie, ale we wzajemnych relacjach międzyludzkich. W pierwszym czytaniu (Oz 6, 3-6) Bóg nie tylko ukazuje nam wartość naszej miłości (w. 4), ale także wyższość prawdziwej miłości nad ofiarami! (w. 6). Miłość zawsze pierwsza! I takiej postawy oczekuje Bóg dziś od nas: Zaangażowania w zbawienie nie tylko swoje, ale także innych ludzi, odrzucenia obojętności i egoizmu i podążanie za Tym, który nas powołał do świętości. „Pójdź za Mną!” jest skierowane do wszystkich ludzi bez wyjątku! Jest to wezwanie do wejścia na drogę miłości agape: otwarcia się na przemieniającą moc miłości i czynienia tejże miłości w codziennym życiu, każdego dnia od nowa. 

Marek Stankiewicz