W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten komu Syn zechce objawić. Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem słodkie jest moje jarzmo, a moje brzemię lekkie”.

Dzisiejsza perykopa ewangeliczna ukazuje wewnętrzne relacje Jezusa z Bogiem i jest zaproszeniem do budowania bliskiej i zażyłej relacji ucznia z Jezusem. Jezus rozradowany w Duchu Świętym (Łk 10, 2) wysławia Boga za to, że „te rzeczy” zakrył przed mądrymi roztropnymi, a objawił je prostaczkom. Ten fragment (w. 25-27) nie ma ścisłego związku z kontekstem, w jakim umieścił go ewangelista Mateusz. Wyrażenie „te rzeczy” odnosi się do tajemnicy królestwa Bożego objawionej uczniom (Mt 13, 1), a zakrytej przed  faryzeuszami i uczonymi w Prawie. Warto przeczytać dodatkowo Mt 13, 10-17 dla głębszego zrozumienia dzisiejszej Ewangelii.

W dalszej części Jezus objawia (w. 26-27) swoją głęboką relację z Bogiem jako swoim Ojcem. To wyznanie świadczy, że Chrystus miał wyraźną świadomość synostwa Bożego; jest On po prostu „Synem Ojca”. I to On, Syn Jednorodzony Ojca Przedwiecznego, zaprasza nas wszystkich utrudzonych drogą  do bliskiej relacji ze sobą, podobnie jak On jest w relacji do Ojca, żebyśmy stali się synami w Synu. Swoje przesłanie kieruje Jezus do wszystkich „utrudzonych i obciążonych”, tzn. do tych, którym ciężar Bożego Prawa ciąży ponad miarę. Jarzmo, o którym mówi Pan jest wyobrażeniem trudu, który jednak może być łatwy i przynieść wytchnienie i pokój serca. Gdzie więc upatrywać przemiany tego jarzma, którego ciężar przygniata, w lekkie i słodkie brzemię? Chrystus wskazuje na swoje serce, które jest gorejącym ogniskiem miłości i pełne pokory. Zaprasza nas, żebyśmy z ufnością przytulili się do tego Serca serc, a znajdziemy ukojenie dla dusz naszych. Zaprasza każdego komu ciężko iść drogą ewangelicznej prawdy, kto ma trudności z zachowaniem statusu ucznia-prostaczka do bliskiej relacji przyjaźni, do wejścia w tajemnicę Jego miłości, która to Boskie serce wypełnia, i z Jego serca czerpać łaskę, aby iść do Ojca Jego śladami, akceptując w pełni wymagania Ewangelii.

Jarzmo, którego ani my, ani nasi ojcowie nie umieli nieść, zastępuje „łaska” Pana, który zbawia (Dz 15, 10n). Jest to prawo wolności (Jk 2, 12), prawo nowego przymierza, darzącego sercem nowym (Jr 31, 31-34; Ez 36, 26-28) (S. Fausti, Wspólnota czyta Ewangelię według św. Mateusza).

Albowiem z Boga jest owa, przeogromna moc, która sprawia, że Jezusowe jarzmo staje się słodkie, a Jego brzemię lekkie.

Marek Stankiewicz