Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi. Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też lampy i nie umieszcza pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciła wszystkim, którzy są w domu. Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.

W dalszym ciągu słuchamy wielkiej mowy ewangelicznej, którą Jezus rozpoczął wypowiadając błogosławieństwa. Dziś zwracając się do swoich uczniów mówi, że są solą ziemi i światłem świata. Nikomu nie trzeba tłumaczyć czym jest sól i jaką rolę spełnia światło. Chrystus Pan porównując uczniów do soli i światła pragnie ukazać, jak bardzo ważna będzie ich rola nie tylko w kontynuowaniu Jego misji, ale także w codziennym życiu. Mówi, że są solą ziemi i światłem świata. Daje do zrozumienia, że oczekuje od nich, że tak jak sól konserwuje żywność i nadaje smak potrawom, a światło rozprasza ciemności, tak samo Jego uczniowie głosząc Ewangelię i dając świadectwo życia prawdziwie chrześcijańskiego będą nadawać smak i sens  nowemu życiu i rozpraszać ciemności grzechu i niewiary. Te słowa, które Jezus wtedy wypowiedział pod adresem swoich uczniów i zgromadzonych tłumów, są wciąż aktualne i wzywają nas, którzy stanowimy Kościół Boży, do dawania świadectwa i głoszenia Dobrej Nowiny swoim życiem i słowem.

Obrazy soli i światła odzwierciedlają sytuację tego, kto wypełnia błogosławieństwa, to znaczy ucznia Jezusa, i ukazują znaczenie dobrych uczynków (w. 16). Każdy powinien walczyć o osobiste uświęcenie, ale też o uświęcenie innych. Jezus uczy tego, posługując się tymi sugestywnymi obrazami.

Sól chroni pożywienie od zepsucia. W ofiarach Starego Prawa symbolizowała nienaruszalność i trwałość Przymierza. Pan ukazuje, że Jego uczniowie są solą ziemi, to znaczy nadają Boski smak wszystkiemu, co ludzkie. To oni również chronią świat od zepsucia, utrzymując żywe przymierze z Bogiem.

Światło jest konieczne, by iść, by żyć. W ST tym potrzebnym światłem jest Bóg (por. np. Ps 27 [26] i słowo Boga (por. np. Ps 119 [118], 105). Uczniowie Jezusa winni być jak On sam, światłem dla tych, którzy pozostają w ciemnościach […]. Wraz z miłością wszystkie dobre uczynki będą narzędziem chrześcijańskiego apostolstwa. […] „Samo świadectwo życia chrześcijańskiego i dobre czyny spełniane w duchu nadprzyrodzonym mają moc przyciągania ludzi do wiary i do Boga, mówi bowiem Pan: ‘’Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie’’ (Mt 5, 16. II Sobór Watykański, Apostolicum actuositatem 6; BN, Komentarz do Mt 5, 13-16).

Chrześcijanie pierwszych wieków dawali tak mocne świadectwo swej wiary, że poganie z podziwem i uznaniem wyrażali się o nich mówiąc: „Patrzcie jak oni się miłują”. Ich życie zaprawione ewangelicznym radykalizmem rozpalało ich serca do tego stopnia, że ich miłość  „rozlewała” się dokoła, zjednując im nowych wyznawców. Byli rzeczywiście solą ziemi i światłem świata! I do takiej postawy wzywa nas dziś słowo Boże. Iść za Jezusem drogą wiary, nadziei i miłości pełniąc Jego wolę.

Trzeba więc postawić sobie samemu pytanie o stan swojego życia duchowego. W świetle Bożego słowa, które dziś Kościół do mnie kieruje, muszę skonfrontować swoje życie. Jak wygląda moja relacja z Jezusem i innymi ludźmi, z którymi żyję na co dzień, z którymi pracuję, których spotykam na ulicy?

Bo jak blisko jestem Chrystusa żyjąc Ewangelią, tak blisko jestem drugiego człowieka dając świadectwo o Nim. Nie mogę być chrześcijaninem z wyglądu, ale muszę nim być w swoim sercu, żeby być autentycznym świadkiem Jezusa i uczestnikiem błogosławieństw. Nie po to Pan dał nam światło byśmy je gasili, ale byśmy je nieśli światu.

Marek Stankiewicz