2-3 Pouczenia o życiu chrześcijańskim

• Pamiętajcie kim jesteście (2, 1-10): ludem Bożym, wybranym dla poznania cudownych dzieł dokonanych i nadal dokonywanych przez Boga. Wszyscy mamy być wbudowani w żywą świątynię, która się opiera na dziele Chrystusa. Świat widzi Boga w życiu indywidualnym i zbiorowym Jego ludu.
• Świat ogółem i ustanowione władze (2, 11-17). Chrześcijanin będzie zawsze podejrzany, ponieważ jest „obcy” w świecie, ale musi udowodnić, że oskarżenia pod jego adresem są bezpodstawne. Trzeba okazywać posłuszeństwo władzy państwowej, nawet jeżeli cesarzem jest Neron! (zob. też Mk 12, 17; Rz 13, 1-7).Chrześcijanie w czasach Piotra musieli zadać kłam oszczerczym pogłoskom, że praktykują kazirodztwo, urządzają orgie seksualne, a nawet uprawiają kanibalizm.
• Niewolnicy (2, 18-25). Autor kładzie tu nacisk na konieczność uznania władzy i okazywania jej szacunku, na lojalne służenie każdej władzy. Jeżeli cierpimy niesprawiedliwie, przypomnijmy sobie przykład Chrystusa.
• Żony i mężowie (3, 1-7). Chrześcijanin musi zawsze czynić dobrze, nie domagając się własnych praw. Miłość i szacunek – dwie cenne cechy – są najlepszym sposobem pozyskania niechrześcijańskiego partnera. Chrześcijański charakter jest w kobiecie ważniejszy niż najnowsza moda. Chrześcijański mąż powinien szanować żonę. Modlitwa zanika w atmosferze niezgody.
• Podsumowanie (3, 8-22). Bądźcie zgodni, miłujcie się, bądźcie pokorni. Jeżeli przyjdzie cierpienie, to niech będzie niezasłużone i niech prowadzi do dobra.

Żywy kamień (2, 4): często używana w Nowym Testamencie metafora na określenie Chrystusa (zob. Mk 12). Cytaty pochodzą z Iz 28, 16; Ps 118, 22; Iz 8, 14-15.

Duchowe ofiary (2, 5): zob. na przykład Rz 12, 1; Hbr 13, 15-16.

Duchy… w więzieniu (3, 19-22): wydaje się, że Piotr mówi, iż Jezus miedzy śmiercią a zmartwychwstaniem głosił naukę (albo proklamował swoje zwycięstwo) duchom ludzi nieposłusznych (albo upadłym aniołom; zob. 2 P 2, 4-5; Rdz 6, 1-8) współczesnych Noemu. Potop, który zniszczył świat, uratował Noego i jego rodzinę, unosząc na powierzchni wód arkę. Podobnie Piotr widzi wodę chrztu jako symbol wybawienia od śmierci. Oczywiście to arka, a nie woda uratowała Noego. Tak samo zmartwychwstały Chrystus, a nie chrzest sam w sobie zbawia tych, którzy Mu ufają i są oczyszczeni z grzechu.

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997 r.)