Wszystkie trzy listy są zapewne dziełem jednego autora, którym według tradycji był Jan, ostatni żyjący jeszcze w owym czasie apostoł. Tytuł „prezbiter” (starszy), który sobie przypisuje, przysługuje mu jako przełożonemu i najstarszemu w Kościele  efeskim. „Panią” jest najprawdopodobniej lokalny Kościół niż osoba; „dziećmi” byliby więc członkowie Kościoła (jak w 1 J); „siostrą” natomiast byłby Kościół Jana. Także tutaj mamy ulubiony temat Jana: przykazanie Jezusa, żeby wszyscy wierzący w Niego wzajemnie się miłowali (5; J 15, 12-17). Kochać innych tak, jak Jezus kocha nas, znaczy zachowywać wszystkie przykazania Boże. „Miłość”, która łamie którąkolwiek z podstawowych Bożych zasad regulujących stosunki miedzy ludźmi, nie jest w ogóle miłością. Miłość Jezusa jest altruistyczna, a nie egoistyczna. Dla chrześcijanina miłość i prawda idą ze sobą w parze. Ale powinno mu wystarczyć to, czego nauczał Chrystus. Tylko fałszywi nauczyciele pomijają ją albo przekręcają (9-10). Jan zwalcza tutaj tą samą herezję (7) co w swoim pierwszym liście. Od samego początku byli ewangeliści i nauczyciele wędrowni, odpowiedzialni zwykle przed jednym z apostołów. Nadszedł czas, żeby być bardziej surowym i odmawiać gościny temu, którego nauka zaprzecza fundamentalnej prawdzie o Jezusie Chrystusie. Jest to konieczny warunek trwania w wierze.

3 List św. Jana Apostoła

Zob. komentarz do 2 J. Jest to prywatny list skierowany do Gajusa. Było to imię popularne i trudno zidentyfikować je z którymkolwiek innym Gajusem wspomnianym w Nowym Testamencie. Jeżeli wierzyć tradycji, to chodzi tu o zwierzchnika Kościoła w Pergamonie. Wiemy, że był to człowiek, który „żył w prawdzie”. Jego słowa, czyny i charakter stanowiły jedną spójną całość w przeciwieństwie do życia i postawy innego lokalnego zwierzchnika, Diotrefesa. Gajus, człowiek uczciwy, starał się w miarę możliwości pomagać braciom chrześcijanom, zwłaszcza wędrownym ewangelistom i nauczycielom. Diotrefes natomiast szkaluje samego Jana, przeszkadza w rozpowszechnianiu jego listu, szerzy kłamstwa, wywyższa siebie jako zwierzchnika i sabotuje pracę misyjną. Wydaje się, że Kościół zawsze miał dyktatorów typu Diotrefesa, którzy uważali siebie za niezastąpionych. Trzecia osoba wymieniona w liście, Demetriusz, mogła być wysłannikiem Jana (jeszcze nie było poczty!).

O tym człowieku świadczyło jego życie. Zasłużył sobie na szacunek, jakim darzył go Jan.

(„Przewodnik po Biblii”, Oficyna Wydawnicza „Vocatio”, Warszawa 1997 r.)