Po sześciu dniach Jezus wziął ze sobą Piotra, Jakuba oraz brata jego, Jana, i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: Panie dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz postawię trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza. Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie! Uczniowie, słysząc to upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: Wstańcie, nie lękajcie się! Gdy podnieśli oczy nikogo już nie widzieli, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie.

Z Katechizmu Kościoła Katolickiego:

554. Począwszy od dnia, w którym Piotr wyznał, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga żywego, Nauczyciel „zaczął… wskazywać swoim uczniom na to, że musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć… że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mt 16, 21). Piotr protestuje przeciw tej zapowiedzi a inni uczniowie jej nie rozumieją. W tym kontekście sytuuje się tajemnicze wydarzenie Przemienienia Jezusa na wysokiej górze, wobec trzech świadków wybranych przez Niego: Piotra, Jakuba i Jana. Oblicze i szaty Jezusa jaśnieją olśniewającym światłem; ukazują się Mojżesz i Eliasz, którzy mówią „o Jego odejściu, którego miał dokonać w Jerozolimie” (Łk 9, 31). Okrywa ich obłok, a głos z nieba mówi: „To jest mój Syn, Wybrany, Jego słuchajcie” (Łk 9, 35).

555. Jezus przez chwilę ukazuje swoją Boską chwałę, potwierdzając w ten sposób wyznanie Piotra. Wskazuje także, że aby „wejść do chwały” (Łk 24, 26), musi przejść przez krzyż w Jerozolimie. Mojżesz i Eliasz widzieli chwałę Boga na Górze; Prawo i prorocy zapowiedzieli cierpienia Mesjasza. Męka Jezusa jest właśnie wolą Ojca: Syn działa jako Sługa Boży (Iz 42, 1). Obłok wskazuje na obecność Ducha Świętego: „Ukazała się cała Trójca: Ojciec w głosie, Syn jako człowiek, Duch w świetlistym obłoku”.

556. Na początku życia publicznego znajduje się chrzest, a na początku Paschy Przemienienie. Przez chrzest Jezusa „ukazała się tajemnica naszego pierwszego odrodzenia”: nasz chrzest. Przemienienie „jest sakramentem powtórnego narodzenia”: zapowiada nasze zmartwychwstanie. Już teraz uczestniczymy w Zmartwychwstaniu Pana przez Ducha Świętego, który działa w sakramencie Ciała Chrystusa. Przemienienie daje nam przedsamk chwalebnego przyjścia Chrystusa, „który przekształci nasze ciało poniżone na podobne do swego chwalebnego ciała” (Flp 3, 21). Przypomina nam również, że „przez wiele ucisków trzeba nam wejść do Królestwa Bożego” (Dz 14, 22).

Spójrzmy na to dzisiejsze wydarzenie ewangeliczne przez pryzmat czasu, jaki aktualnie w Kościele przeżywamy, który jest nam darowany, żeby przez nawrócenie i posłuszeństwo wiary dokonało się nasze zbawienie. Wielki Post przypomina nam, że jest to czas intensywnej walki duchowej, aby godnie przygotować się  na Święta Paschalne, a w konsekwencji zmartwychwstać do chwały.

KKK uczy nas, że to wydarzenie, które miało miejsce według Tradycji na górze Tabor, jest antycypacją królestwa Bożego. To na co patrzymy dziś oczami wiary, jest zapowiedzią naszego zwycięstwa i wiecznego szczęścia. Mówi bowiem Pismo: „sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego” (Mt 13, 43). Jesteśmy powołani do życia w chwale Chrystusa! Ale żeby słowo Boże wypełniło się  moim przypadku, muszę iść drogą wiary wskazaną przez Jezusa (Mt 16, 24-25). Chrystus Pan wszedł do chwały wypełniając doskonale wolę Ojca. I ja też muszę tak postępować jeżeli, noszę w swoim sercu pragnienie życia wiecznego. Rozważając Ewangelię wiem już, że droga do chwały to nawrócenie serca; a jak  nawrócenie to pokuta, to wzięcie  krzyża swojego i podążanie z radością za Panem, tak jak nakazuje Ojciec mój, który czeka na mnie w niebie.

Marek Stankiewicz